Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Γράμματα εραστών (5): "Θυμάμαι... Εσύ;"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:22 μ.μ. 4 σχόλια


"Θυμάσαι;"
Αυτό με ρωτούσες πριν από κάθε μας ξεκίνημα. Αν θυμάμαι εσένα. Αν θυμάμαι τα φιλιά σου. Αν θυμάμαι όσα ζήσαμε μαζί. Αν θυμάμαι τους όρκους που ανταλλάξαμε. Αν θυμάμαι πως κάποτε ήσουν όλος μου ο κόσμος. Αν θυμάμαι το πόσο σ' αγαπούσα...
Και κάθε φορά, χωρίς ενδοιασμό, μα μ' ένα κόμπο στο λαιμό, σου απαντούσα: "Ναι, θυμάμαι!".
Και τότε ο χρόνος σταματούσε και το παρελθόν μας απωθούσα στα πιο σκοτεινά μέρη του μυαλού μου, όχι γιατί ήθελα να το ξεχάσω, αλλά γιατί προσπαθούσα να υποκριθώ για να μας δώσω μία ακόμα ευκαιρία στο όνειρο. Αλλά θυμόμουν... Όπως εσένα, έτσι θυμόμουν και το παρελθόν μας που όλο επέστρεφε πιο δυνατό και γινόταν παρόν και μέλλον για εμάς. Γιατί, στον ατέρμονο κύκλο της ζωής μας, ήμασταν από την αρχή καταδικασμένοι να τελειώνουμε ότι αρχίζαμε και ξανά απ' την αρχή.
Και κάθε φορά που έλεγα πως κουράστηκα, πιο πολύ από πριν σε αγαπούσα. Και κάθε φορά που έφευγα μακριά σου, πιο πολύ ήθελα να βρίσκομαι κοντά σου. Και κάθε φορά που έλεγα πως ποτέ πια δεν θα γυρνούσα, με μεγαλύτερη βιασύνη έτρεχα κοντά σου για να βρεθώ ανάμεσα στα χέρια σου που μ' έκλειναν στην αγκαλιά σου και με έσφιγγαν στερώντας μου ένα κομμάτι από εμένα.
Αλήθεια, πότε ξεκίνησε αυτό; Πότε ήταν που σταμάτησα να νοιάζομαι για μένα και όλη μου η έννοια έγινες εσύ και τα δικά σου θέλω; Πότε παραδόθηκα στο πρόσταγμά σου, που όσο με καλούσε κοντά σου, τόσο έμοιαζε να μ' απωθεί και να με διώχνει χιλιόμετρα και τέρμινα μακριά από σένα; Πότε έπαψα να είμαι το κορίτσι εκείνο που αγαπούσε τη ζωή, κι έγινα το κορίτσι εκείνο που δεν αγαπούσε τίποτα άλλο παρά μονάχα εσένα;
Θυμάμαι τις νύχτες που ξαγρύπνησα και έκλαψα πονώντας εξαιτίας σου. Θυμάμαι όλα τα όνειρα που έγιναν εφιάλτες. Θυμάμαι κάθε ξημέρωμα που σκοτείνιαζε από θλίψη. Θυμάμαι κάθε καρδιοχτύπι που προκαλούσε κάθε νέα σου απόρριψη, κάθε σου παιχνίδι σε βάρος της ψυχής μου που μαύρισε και χάθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Και, μα τω Θεώ, τι έχει απομείνει από εμένα; Τι έχει απομείνει απ' αυτό που ήμασταν οι δυο μας και αυτό που απέγινα δυστυχώντας για εσένα; 
Ένα απέραντο κενό, αυτό έχει απομείνει, μάτια μου, και ανάμεσα στα τείχη που ύψωσε περιπλανιέμαι και ψάχνω μάταια να βρω μια χαραμάδα φως, όχι για να βρω τη λύτρωση, αλλά την χαμένη που πίστη στην ελπίδα πως μπορεί κάποτε, πραγματικά, όλο αυτό το μαρτύριο να τελειώσει. Μα μπορεί, αλήθεια, να τελειώσει, αν η αυλαία δεν πέσει οριστικά; Αν δεν πείσω την καρδιά μου να πάψει να σ' αγαπά και ν' αρχίσει να σε μισεί για όλα τα σημάδια που άφησες πάνω της, σημάδια που πονάνε και ματώνουν και μόνο στο άκουσμα της δικής σου της φωνής; Μια φωνή που με καλεί να την ακολουθήσω και πάλι στην κόλαση μιας αγάπης καταδικασμένης να μην πραγματωθεί ποτέ; Γιατί αυτό είμαστε! Μια αγάπη που ακροβατεί ανάμεσα στον εφιάλτη και στο όνειρο, με το πρώτο να βγαίνει πάντα νικητής όσο κι αν αγωνίζεται το δεύτερο.
Μ' αγαπάς, μου λες, και κάθε φορά με φέρνεις κοντά σου... Τόσο απλά... Τόσο αβίαστα... Τόσο εύκολα... Θύμα σου αιώνιο, να προσμένω τη στιγμή που θ' ακούσω τα λόγια σου αυτά. Υποσχέσεις εικονικές, ψεύτικες, απραγματοποίητες στο άπειρο του χρόνου. Όμως, είναι πράγματι αρκετό αυτό; Μπορεί η ελπίδα να είναι αρκετή; Μπορώ να συνεχίσω να θυμάμαι και από τη θύμηση αυτή να κρατιέμαι απελπισμένα στη ζωή και στα αόρατα εκείνα νήματα που με δένουνε μαζί σου; Νομίζω πως μπορώ, γιατί ό,τι κι αν λέω, ό,τι κι αν κάνω, όσο κι αν πονάω και υποφέρω,θυμάμαι κάθε φορά που σ' αγάπησα από την αρχή, και όσο κι αν δεν το θέλω, είμαι έτοιμη να το κάνω ξανά και ξανά και ξανά...
Εσύ; Με αγάπησες ποτέ αληθινά, κι αν ναι, μ' αγαπάς ακόμα; Έχεις υποφέρει στο ελάχιστο απ' όσο έχω υποφέρει εγώ; Έχεις περάσει νύχτες ξάγρυπνος βλαστημώντας για τις αδυναμίες και τα λάθη σου; Έχεις βιώσει την αγωνία του ότι το "τέλος" μπορεί αυτή τη φορά να είναι οριστικό; Έχεις γραπωθεί απελπισμένος στην ελπίδα και στην κρυφή, αμαρτωλή επιθυμία της πραγμάτωσης;
Αλήθεια... Εσύ θυμάσαι;

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Μάθετε να οδηγείτε και -επιτέλους- σεβαστείτε τους νεκρούς!

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 9:15 π.μ. 4 σχόλια

Σε μία χώρα με μηδενική οδηγική συνείδηση, πάντοτε ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει! Αλήθεια, έχουμε κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη, έχουμε αναρωτηθεί αν φταίμε κι εμείς για την όλη κατάσταση, αν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε προσθέσει το λιθαράκι μας σε όλη αυτή την οδηγική ασυδοσία που μας έχει κατατάξει σε μία από τις πρώτες θέσεις τροχαίων ατυχημάτων, παγκοσμίως, ως χώρα; Μάλλον όχι και αυτό γιατί, όπως συνηθίζουμε, κοιτάζουμε την καμπούρα του διπλανού μας αλλά τη δικιά μας ποτέ.
Όλοι μας φταίμε, μάγκες, απ' όποια μπάντα κι αν το εξετάσουμε το θέμα! Μην βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος, αλλά ούτε και να ηθικολογούμε όταν όλοι μας έχουμε ξεπεράσει το όριο ταχύτητας, έχουμε παρκάρει παράνομα, έχουμε παραβιάσει stop ή ακόμα και φανάρι, έχουμε μπει ανάποδα σε μονόδρομο, έχουμε βάλει το παιδί μας πάνω σε μηχανάκι -τις περισσότερες φορές χωρίς καν να φοράει κράνος- ή στη θέση του συνοδηγού, έχουμε πιει κι έχουμε πιάσει τιμόνι -ή έχουμε μπει σε αυτοκίνητο άλλου που έχει πιει-  και χίλια δυο άλλα, ζητώντας πολλές φορές και τα ρέστα ενώ το λάθος ήταν ξεκάθαρα δικό μας.


Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή το γνωστό πλέον ατύχημα, ένα θέμα που κανιβάλισαν δεόντως τα κανάλια και στα διάφορα sites, και πάνω στο οποίο όλοι έσπευσαν να κάνουν κοινωνική -μα και ηθικολογική - κριτική. Προσωπικά πιστεύω πως ναι, είναι φριχτό αυτό που συνέβη, τρομακτικό και αποτρόπαιο, αλλά όχι σοκαριστικό στη βαθύτερη πραγματικότητά του, όχι αν το εξετάσουμε λίγο πιο σοβαρά. Αν ο οδηγός της Porsche δεν ήταν γιος ματσωμένου επιχειρηματία, ούτε οδηγούσε το συγκεκριμένο αμάξι, η είδηση αυτή ναι μεν δεν θα είχε περάσει στα ψιλά, ούτε όμως θα είχαν ακουστεί βρισιές και κατάρες που με κάνουν να ντρέπομαι, όχι μόνο που είμαι άνθρωπος, αλλά και που είμαι Ελληνίδα. Γιατί οι Έλληνες ανέκαθεν τιμούσαν τους νεκρούς τους, και αυτό θα περίμενα να συμβεί και σε μια περίπτωση όπως αυτή, που τόσα σπίτια έκλεισαν.
Το συγκεκριμένο περιστατικό απλά τυγχάνει να είναι ένα πολύ πιο ακραίο και σπάνιο από τόσα και τόσα που συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους όλης της χώρας, η αγριότητα του οποίου δεν θα έπρεπε απλά να μας ταράζει στιγμιαία, αλλά να μας ταρακουνά και να μας αφυπνίζει, οδηγώντας μας στο να αποκτήσουμε -επιτέλους- οδηγική συνείδηση και σωστή συμπεριφορά στους δρόμους, κάτι που αύριο μεθαύριο θα μεταφέρουμε και στα παιδιά μας. Σαφώς και δεν έχουμε το καλύτερο οδικό δίκτυο, αφού το πιθανότερο είναι πως οι συγκοινωνιολόγοι και οι μελετητές σχετικών έργων ποτέ δεν έχουν βγει από το γραφείο τους, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι δικαιολογία. Όχι όταν στη θεωρία είμαστε όλοι ειδήμονες, αλλά στην πράξη κάνουμε άλλα. Όχι όταν κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, χωρίς να σεβόμαστε τον ανθρώπινο πόνο και βγάζοντας βιαστικά κι εύκολα συμπεράσματα.

Αλίμονο στα θύματα της ασφάλτου... Αλίμονο σε αυτή τη μανούλα που δεν πρόλαβε να χαρεί τη ζωή της, στο μωράκι που τίποτα δεν πρόλαβε να ζήσει, στον πατέρα που θα στοιχειώνουν τα όνειρά του αναμνήσεις της τρομακτικής αυτής ημέρας για μια ζωή. Αλίμονο και σ' ένα παλικάρι που ίσως δεν είχε το μυαλό μες το κεφάλι του, ίσως έπεσε θύμα συγκυρίας, αλλά που σε κάθε περίπτωση, η ζωή του οποίοι τερματίστηκε έτσι άδοξα κι έγινε δολοφόνος στη δύση αυτής, μα και σ' έναν πατέρα που -λογικά- θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του βυθισμένος στις προσωπικές του ενοχές. Αλίμονο στην οικογένεια του συνοδηγού της Porsche που δεν θα δει το αγόρι της να εκπληρώνει τα όνειρα και τους στόχους του.
Και όχι, δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω το "κωλόπαιδο", όπως το αποκάλεσαν πολλοί -και ακόμα χειρότερα- που έτρεχε με 200 και πλέον χιλιόμετρα στην Εθνική, αλλά να σας θυμίσω πως όταν πριν έναν χρόνο συνέβη το ατύχημα του Παντελίδη (ενός ακόμα γνωστού προσώπου με λεφτά) μεγάλη μερίδα έσπευσε να τον δικαιολογήσει, ενώ υπήρξαμε κάποιοι που λέγαμε πως αν είχε σκοτώσει κάποιον, δεν θα έλεγαν τα ίδια. Ε λοιπόν, ψάξτε να βρείτε τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις, αλλά και στο πόσο εύκολα αθωώνουμε ή καταδικάζουμε ανθρώπους και ψυχές. Ας βγάλουμε τον σκασμό, λοιπόν, ας σεβαστούμε τους ανθρώπους που έφυγαν και ας αφήσουμε τις οικογένειές τους να θρηνήσουν όπως πρέπει.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Η Σοφία για το "Μη με ξεχάσεις"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 3:49 μ.μ. 4 σχόλια
Η Σοφία διάβασε το "Μη με ξεχάσεις" κι έγραψε στο Goodreads:



"Η Αλεξάνδρα και ο Ανδρέας ήταν οι καλύτεροι φίλοι από 6 χρόνων! Μια φιλιά που κρατάει 20 χρόνια και πέρασε από πολλές καταστάσεις. Η Άλεξ παντρεύεται σε μια βδομάδα και ο Ανδρέας είναι έτοιμος να τη χάσει. Ή μήπως δεν είναι αργά για να της αποκαλύψει τα συναισθήματα του και να τολμήσει για μια ευκαιρία μαζί της;
Πραγματικά υπέροχη ιστορία! Παρ' ότι συνήθως προτιμώ τα ξενόγλωσσα μυθιστορήματα, το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν αρκετά ευχάριστο στο να το διαβάσεις και με συνεπήρε από τη πρώτη στιγμή! Αγαπώ ιδιαίτερα τις ιστορίες αγάπης που οι πρωταγωνιστές ήταν παιδικοί φίλοι και ειδικά όταν βλέπω σκηνές από το παρελθόν τους.
Το βιβλίο αυτό είχε τα πάντα! Χαρά, γέλιο, συναίσθημα, θλίψη και θυμό. Μου προκάλεσε ιδιαίτερα αγανάκτηση καθώς προσπαθούσα να καταλάβω γιατί φέρονταν έτσι και ήθελα τόσο πολύ να έχει ευτυχισμένο τέλος για όλους! Πιστεύω πως θα μπορούσα άνετα να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον και το συστήνω σε όλους όσους αγαπούν τέτοιες ιστορίες!"

Σοφία μου, σ' ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα και γλυκά σου λόγια. Χαίρομαι που σου άρεσε ο Ανδρέας μου, αλλά και η ιστορία που είχε να πει, και που δεν απογοητεύτηκες. Θα είναι χαρά μου στο μέλλον να διαβάσεις και άλλες ιστορίες μου και να μοιραστείς την άποψή σου μαζί μου. Καλή και δημιουργική συνέχεια. 

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Η Χριστίνα Λελή για το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 3:45 μ.μ. 0 σχόλια
Η Χριστίνα Λελή διάβασε το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" κι έγραψε στο blog της:



"Από τη μια έχουμε την Ιόλη. Ένα κορίτσι από πλούσια οικογένεια, με πατέρα επιφανή δικηγόρο. Η ίδια σπουδάστρια νομικής. Η ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα της, η εκτίμηση στο πρόσωπό του κι οι ηθικές αρχές με τις οποίες την μεγάλωσε, έχουν δημιουργήσει ένα πλάσμα συγκροτημένο, μακριά από το στερεότυπο του πλουσιοκόριτσου, που δεν κρίνει, δεν κατακρίνει και θέλει να προσφέρει απλόχερα. Η σχέση της με την μητέρα της από την άλλη, κάθε άλλο παρά ιδανική. Μια γυναίκα υπερφίαλη που, ενώ σαφώς αγαπάει την κόρη της, δείχνει να αγαπάει πιο πολύ την κοινωνική της θέση, το στάτους, τον πλούτο, την πολυτέλεια και προσπαθεί να επιβάλει στην Ιόλη τους κανόνες της "καλής κοινωνίας". Η Ιόλη ασφυκτιά μέσα σε όλα αυτά  και βρίσκει διέξοδο στους φίλους της, φοιτητές και φοιτήτριες, ανθρώπους απλούς, μακριά από όλα όσα η ίδια απεχθάνεται.

Από την άλλη ο Στέφανος, επίσης γόνος εύπορης οικογένειας. Φοιτητής κι εκείνος της νομικής, ένα πανέμορφο αγόρι. Η σχέση του με τον πατέρα του από ανύπαρκτη ως φρικτή. Ορφανός από μητέρα, καθώς πέθανε από καρκίνο όταν ο ίδιος ήταν μικρό αγόρι. Μοναδικός συγγενής αλλά  και στενότερος φίλος του, ο θείος του, ο αδερφός του πατέρα του. Ο Στέφανος, παρ΄ατις αντιξοότητες, είχε καταφέρει να ζει μια φυσιολογική ζωή, να έχει παρέες, φίλους, ερωτικές σχέσεις. Ώσπου, ένα αναπάντεχο γεγονός έρχεται να ανατρέψει τα πάντα για εκείνον, να τον κάνει να κλειστεί στον εαυτό του και να απομονωθεί από τους πάντες, εκτός του θείου του/

Όταν η Ιόλη θα γνωρίσει το Στέφανο, η έλξη θα είναι εκρηκτική. Θα βρεθούν κι οι δύο αντιμέτωποι με τους χειρότερους φόβους τους και θα κληθούν να τους ξεπεράσουν. Θα έρθουν σε σύγκρουση με όλους και κυρίως την οικογένεια και τους φίλους της Ιόλης. Θα δουν πως είναι να πατάς κάτω τον εγωισμό σου, να γίνεσαι ένα με το χώμα και να μην μπορείς να αναπνεύσει χωρίς τον άνθρωπο που αγαπάς. Θα δούνε πώς είναι να παλεύεις κόντρα σε όλους και κόντρα σε κάθε πιθανότητα και πώς από το πουθενά γεννιούνται δυνάμεις που δεν πίστευες ότι είχες.

Και πάνω που όλα δείχνουν να φτιάχνουν και η ζωή να κυλάει αρμονικά, μια νέα βόμβα έρχεται να ταράξει τα γαλήνια νερά τους κι ακούει στο όνομα Οδυσσέας! Θα καταφέρουν η Ιόλη και ο Στέφανος να υπερπηδήσουν και αυτό το εμπόδιο; Θα μπορέσουν να πάρουν αποφάσεις που θα αλλάξουν όλη τη ζωή τους και να τις υποστηρίξουν; Και τελικά ποιοι άνθρωποι πραγματικά τους αγαπούν και θα σταθούν στο πλευρό τους; Δίνει η ζωή δεύτερες ευκαιρίες;

Το βιβλίο αυτό της Γιώτας Παπαδημακοπούλου αγγίζει τόσεςδιαφορετικές πτυχές που σε ζαλίζει, σε στροβιλίζει μέσα σε έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων. Είναι καλογραμμένο, με απλή και παρασταστική γλώσσα. Όμως, αυτό που με κέρδισε δεν είναι οι όμορφες περιγραφές, ούτε καν οι δυνατοί και συγκροτημένοι χαρακτήρες. Είναι με πόση ευαισθησία και πόσο σεβασμό προσεγγίζει θέματα που ακόμα και σήμερα είναι ταμπού για την κοινωνία μας. Με πόση αντικειμενικότητα προσπαθεί να δείξει και τις δύο πλευρές, τα σωστά και τα άδικα. Με κέρδισε γιατί κλείνοντας το βιβλίο, όχι μόνο ένιωσα πως έμαθα πολύ σημαντικά πράγματα, αλλά επίσης ένιωσα πως έγινα καλύτερος άνθρωπος."

Kοριτσάκι μου γλυκό... τι να πω! Υπέροχη κριτική, συγκινητικά λόγια... όσα ευχαριστώ και να σου πω θα είναι πολύ λίγα! Πραγματικά, με άγγιξε η άποψή σου, και χαίρομαι που και το βιβλίο μου κατάφερε ν΄ αγγίξει εσένα.

Μπορείτε να επισκεφτείτε το blog της Χριστίνας ακολουθώντας τον σύνδεσμο: 

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Οι "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" μέσα από τα δικά σας μάτια... ξανά

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 7:40 μ.μ. 2 σχόλια
Καιρό έχω ν' ανεβάσω φωτογραφίες σας, και πριν λίγο συνειδητοποίησα πως έχουν μαζευτεί ένα σωρό, οπότε καιρός να τις μοιραστώ μέσω τούτου του άμοιρου blog, χαμογελώντας για ακόμα μία φορά με χαρά και με συγκίνηση. Σας ευχαριστώ, όλους...


Ο Αναστάσιος Γαρδίκης επισκέφτηκε τη φίλη μου και κουμπάρα του, Ειρήνη Πάππου, στη Θεσσαλονίκη, και δεν έβγαινε από το σπίτι γιατί διάβαζε, με αποτέλεσμα η Ειρήνη να με βρίζει αλλά δεν πειράζει... Το γέλιο που έκανα θα μου μείνει αξέχαστο...


Η Σταυρούλα Σπυρέλη πάντα έχει έναν καλό λόγο, μια γλυκιά κουβέντα σου πει. Αυτή τη φορά, είπε να μοιραστεί και μια γλυκιά εικόνα.


Ο Θάνος απέκτησε το βιβλίο μου και η αλήθεια είναι πως η τοποθέτησή του στη βιβλιοθήκη του, είναι μεν περίεργη, αλλά σίγουρα πρωτότυπη.


Η Θεοδώρα απολαμβάνει την υπέροχη αυτή θέα, στο λιμάνι της Χαλκίδας, κάνοντας την καλύτερη δουλειά... διαβάζοντας!


Η Βάσω Πετράτου σουλατσάρει για ακόμα μία φορά στα Public, και για μία ακόμα φορά, το βιβλίο μου βρίσκεται στα ράφια της Φανταστικής Λογοτεχνίας. Κάποιος πρέπει να τους ενημερώσει, επιτέλους!


Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Σαλαμίνας παρέλαβε τα βιβλία, δωρεά, του εκδοτικού μας οίκου, και είπε να μας ευχαριστήσει στέλνοντάς μας φωτογραφίες.


Άλλη μία φωτογραφία από τα Public, του Αγίου Δημητρίου συγκεκριμένα, και από τον Δημήτρη Μπαγετάκο, που επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά πως αυτό το βιβλίο, στα συγκεκριμένα καταστήματα, δεν θα βρεθεί ποτέ στο σωστό ράφι.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Συνέντευξη στη ηλεκτρονική εφημερίδα "The Daily Owl"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 6:36 μ.μ. 6 σχόλια

Πριν από μερικές ημέρες συναντήθηκα με τη Ναταλία Σαϊτάκη, με την οποία κάναμε μια πολύ όμορφη, ενδιαφέρουσα και εφ' όλης της συζήτηση -γιατί έτσι προτιμώ να την αντιμετωπίσω και όχι ως συνέντευξη-, την οποία και η ίδια παρουσίασε μέσω της ανανεωμένης "The Daily Owl" με μοναδική αισθητική και εξαιρετικά πρωτότυπο τρόπο. Την ευχαριστώ θερμά για το "πορτρέτο" αυτό, που το λάτρεψα, αλλά και την αγαπημένη, μαγική, ηλεκτρονική εφημερίδα, για τη φιλοξενία.

Μπορείτε να διαβάσετε την σχετική συνέντευξη στο ακόλουθο link:

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Μια ευχή από μια νέα ηρωίδα, για το "ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:34 π.μ. 4 σχόλια

Η Άννα Πατέρα, δημιουργός και διαχειρίστρια της ομάδας "ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ", όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, ζήτησε από εμένα και κάποιους άλλους συγγραφείς να ευχηθούμε στους αναγνώστες, για το καλό του νέου χρόνου, μέσα από κάποιον ήρωά μας. Αυτή τη χρονιά, επέλεξα να συμμετάσχω στο όμορφο και εμπνευσμένο αυτό εγχείρημα, όχι μέσω ενός ήρωα που ήδη έχετε γνωρίσει, αλλά μέσω μιας ηρωίδας η ιστορία της οποίας πλησιάζει στην έκδοσή της και με την οποία, απ' ότι μου έχουν πει, έχω πάρα πολλά κοινά στοιχεία. Η Κρυσταλλία, λοιπόν, σας εύχεται για τη νέα χρονιά, όπως μόνο εκείνη ξέρει:

 

Giota's Diaries Copyright © 2009 Paper Girl is Designed by Ipietoon Sponsored by Online Business Journal