Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Γράμματα εραστών (6): "Σου χρωστούσα ένα χαμόγελο..."

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:07 π.μ. 0 σχόλια

Είναι παράξενο πράγμα ο χρόνος! Άλλοτε κυλάει υπερβολικά αργά, βασανιστικά, τόσο που νιώθεις ότι πνίγεσαι και δεν μπορείς να ξεφύγεις. Άλλοτε, πάλι, τρέχει τόσο γρήγορα όπως το νερό σ' ένα ορμητικό ρεύμα, παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, τα ζεις όλα έντονα και μετά σχεδόν δεν τα θυμάσαι. Μόνο μικρά, σκόρπια θραύσματα αναμνήσεων, στιγμών, πρόσωπα ανθρώπων, ξεπηδάνε περιστασιακά στο μυαλό σου, βγαίνοντας από τα σκοτάδια που παραμένουν κρυμμένες. Σου κάνουν ένα νεύμα, σαν να σε χαιρετάνε, και την επόμενη στιγμή χάνονται και πάλι.
Είμαστε παράξενοι κι εμείς οι άνθρωποι! Μπορεί να δώσουμε την ψυχή μας σε κάτι, ν' αγαπήσουμε κάποιον με όλο μας το είναι, να θρηνήσουμε για τις χαμένες μας αγάπες και να κλάψουμε μερόνυχτα προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τις απώλειές μας, όμως, όσο ο καιρός προχωράει, τόσο αλλάζει το πως νιώθουμε, αλλάζουμε κι εμείς, ξεχνάμε και πορευόμαστε σαν όλα όσα ζήσαμε να ήταν ένα όνειρο.
Σαν ένα όνειρο ήσουν κι εσύ για μένα... Ένα όνειρο που δεν πρόλαβε να γίνει εφιάλτης, γιατί το τέλος ήρθε πιο σύντομα απ' όσο περιμέναμε κι εμείς βγήκαμε αλώβητοι απ' αυτό. Ένα όνειρο που σκεφτόμουν πολύ τον πρώτο καιρό του χωρισμού μας, μα που λησμόνησα όσο αυτός περνούσε και με παρέσερνε σε μια ζωή χωρίς εσένα. Και, τελικά, ήταν εύκολο να μάθω να ζω χωρίς εσένα, κι ας μην το πίστευα εκείνες τις πρώτες εβδομάδες, ή και μήνες, που σε έφερνα στη θύμησή μου που και που για να μου κρατάς συντροφιά. Όμως, σταδιακά, έπαψα να σε θυμάμαι. Έτσι πίστευα, μέχρι σήμερα, που άξαφνα άκουσα μια γνώριμη φωνή που μ' έβγαλε απ' τη ρουτίνα μου. 
Στεκόμουν στην ουρά ενός καφέ και έδινα την παραγγελία μου όταν σε άκουσα να λες: "Τελικά δεν έχεις αλλάξει... Πάντοτε διπλός και μέτριος ο καφές σου."
Γύρισα και σε κοίταξα, κι αν και δεν μπορούσα να δω το πρόσωπό μου, είμαι βέβαιη πως άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου, όχι από ταραχή, αλλά από έκπληξη.
"Τι κάνεις εσύ εδώ;", σε ρώτησα, και χαμογέλασα ενώ φιλιόμασταν σταυρωτά, σαν δυο καλοί φίλοι που αντάμωσαν μετά από χρόνια.
"Πάει πολύς καιρός, έτσι δεν είναι; Πέντε χρόνια, συγκεκριμένα."
Πέντε χρόνια... Ούτε που το είχα συνειδητοποιήσει πως ήταν τόσα. Όταν έφυγες για να πας να ζήσεις στο Λονδίνο, μετρούσα τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά που ήσουν μακριά μου. Και αν με ρωτούσες, δεν θα ήξερα να σου πω πότε ακριβώς έπαψα να τα μετράω. Απλά, συνέβη, και συνέχισα τη ζωή μου σαν να μην υπήρξες ποτέ σ' αυτήν, γιατί εκεί με οδήγησε ο ίδιος ο ρυθμός της.
"Πράγματι, πολύς καιρός!", είπα και έμεινα να σε παρατηρώ για μερικές στιγμές.
Μου είπες πως δεν έχω αλλάξει, όμως εσύ άλλαξες. Το ντύσιμό σου έπαψε να είναι νεανικό, τα μαλλιά σου επιμελώς ατημέλητα, ενώ μπόρεσα να διακρίνω μικρές ρυτίδες στις άκρες των ματιών σου και λίγες λευκές τρίχες στους κροτάφους σου. Το ίδιο όμορφος μεν, διαφορετικός δε.
Σε ρώτησα για τη ζωή σου, τι κάνεις, πώς τα περνάς, κι εσύ με περισσό ενθουσιασμό άρχισες να μου μιλάς γι' αυτήν. Χάρηκα που φαινόσουν ευτυχισμένος με τις επιλογές σου, έστω κι αν αυτές σε είχαν σπρώξει ν' αφήσεις πίσω σου τη χώρα σου και τους φίλους σου που ήξερα πολύ καλά πόσο αγαπούσες.
"Παντρεύτηκες;", σε ρώτησα, και για μια στιγμή το χαμόγελο έσβησε στα χείλη σου, για να επανέλθει την αμέσως επόμενη στιγμή, κάνοντάς με να σκεφτώ πως ίσως ήταν την φαντασίας μου.
"Όχι!", μου απάντησες. "Εσύ;", ήρθε η ερώτησή σου, και ήταν η στιγμή να σου μιλήσω για τη δική μου τη ζωή, για τον άντρα μου, το παιδί μου, τη δουλειά μου, αυτό που κάποιος άλλος θ' αποκαλούσε ρουτίνα αλλά που για μένα είναι όλος μου ο κόσμος τώρα πια.
"Όπως βλέπεις, άλλαξα κι εγώ", σου είπα διορθώντάς σε γι' αυτό που είχες πει νωρίτερα.
Κούνησες το κεφάλι σου αρνητικά και απόρησα.
"Να, βλέπεις;", μου είπες και η απορία μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη. "Ακόμα γέρνεις το κεφάλι σου προς το δεξί σου ώμο όταν απορείς ή δεν είσαι σίγουρη πως καταλαβαίνεις για ποιο πράγμα σου μιλάει ο άλλος."
Ξαφνιάστηκα συνειδητοποιώντας, σαν πρώτη φορά, πως πράγματι έτσι ήταν.
"Τι άλλο πιστεύεις πως δεν έχει αλλάξει;", σε ρώτησα χαμογελώντας πονηρά, βάζοντας στοίχημα με τον εαυτό μου πως δεν θα είχες κάτι άλλο να μου πεις.
Ένα δυνατό αεράκι παρέσυρε τα μαλλιά μου, ανακατεύοντάς τα, κι εγώ προσπάθησα να τα φέρω και πάλι στη θέση τους, ενώ ένα ρίγος με διαπέρασε. Κοίταξες για μια στιγμή τον ουρανό και μετά μέσα στα μάτια μου.
"Φαίνεται πως θα βρέξει,", παρατήρησες, "πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να σε πονάει το πόδι σου εξαιτίας εκείνου του παλιού τραυματισμού σου." Συνοφρυώθηκα παραξενεμένη που θυμόσουν κάτι τέτοιο, κι εσύ συνέχισες χαμογελώντας. "Και ακόμα κυκλοφορείς μ' ένα φουλάρι μόνιμα τυλιγμένο στο λαιμό σου επειδή είναι ευαίσθητος και αρρωσταίνεις εύκολα."
Σταμάτησες να μιλάς, και μαζί με τον ήχο της φωνής σου, σαν να σταμάτησε για μια στιγμή να χτυπάει και η καρδιά μου στο στήθος μου.
"Τι άλλο;" σε ρώτησα με κάτι που μόνο σαν αγωνία θα μπορούσα να περιγράψω, κι εσύ έτριψες σκεπτικός το πηγούνι σου.
"Δεν τρως τίποτα όλη μέρα, παρά μονάχα όταν το στομάχι σου αρχίσει να διαμαρτύρεται έντονα. Έχεις προγραμματίσει τι θα κάνεις για τις επόμενες τρεις εβδομάδες και συγχύζεται όταν κάποιος παρεμβαίνει στα σχέδιά σου και τ' ανατρέπει. Δεν ακούς μουσική, παρά μονάχα όταν είσαι προβληματισμένη και θες να ξεφύγει το μυαλό σου, ή όταν χρησιμοποιείς συγκοινωνίες, επειδή δεν αντέχεις τις φωνές του κόσμου. Και τότε, αρκετές φορές, ξεχνιέσαι και σιγοτραγουδάς τόσο πλέον ακούγεσαι αλλά δεν σε νοιάζει. Τα Σαββατόβραδα παρακολουθείς αισθηματικές κομεντί, αλλά αν κάποιος σε ρωτήσει, αρνείσαι κατηγορηματικά πως σου αρέσουν. Διαλέγεις καλαμάκι για τον καφέ σου σύμφωνα με το χρώμα των ρούχων που φοράς, ενώ ποτέ δεν δοκιμάζεις τα ρούχα που αγοράζεις γιατί πάντοτε είσαι βιαστική. Όταν κάτι σε στεναχωρεί, υποκρίνεσαι πως δεν σε νοιάζει, αλλά στην πραγματικότητα περιμένεις να μείνεις μόνη σου για να κλάψεις χωρίς να σε δει κανείς. Λες αυτό που σκέφτεσαι χωρίς να σε νοιάζει αν είσαι συμπαθής, αλλά ποτέ δεν ξεχνάς ν' αυτοσαρκάζεσαι. Έχεις ακόμα εκείνο το απαίσιο ξεχειλωμένο μπλουζάκι των Iron Maiden, γιατί ισχυρίζεσαι πως είναι βολικό για μέσα στο σπίτι. Δεν μπορείς να κοιμηθείς χωρίς να είσαι σκεπασμένη, ακόμα κι αν έξω ένα σαράντα βαθμούς. Αγαπημένο σου γλυκό είναι η σοκολάτα, αλλά στο παγωτό προτιμάς την κρέμα, ενώ αν έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στην πίτσα και το σουβλάκι εσύ θα διαλέξεις το πρώτο -πράγμα πολύ παράξενο ούσα Ελληνίδα-, ενώ αγαπημένη σου γεύση σε τσίχλα είναι ο δυόσμος. Και πάω στοίχημα πως κάτω απ' αυτό το στενό ζιβάγκο, ακόμα φοράς εκείνο το φυλακτό που σου χάρισε η γιαγιά σου όταν ήσουνα μικρή. Έχω δίκιο σε κάτι απ' όλα αυτά;"
Σάστισα, και για πρώτη φορά απ' τη στιγμή που συναντηθήκαμε, έχασα την ψυχραιμία μου και τα χείλη μου τρεμόπαιξαν θέλοντας να πω λέξεις που σκάλωσαν στο λαιμό μου. Φωνή δεν έβγαινε από μέσα μου, παρά που χιλιάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου χωρίς, ωστόσο, να μπορούν να μεταμορφωθούν σε λέξεις. Πώς μπορούσες να θυμάσαι τόσα μικρά κι ασήμαντα πράγματα για μένα; Πώς ήταν δυνατόν να θυμόσουν τόσα πολλά όταν εγώ, μέχρι πριν λίγο, δεν θυμόμουν τίποτα για σένα. Κι όμως, ακούγοντάς σε να μου λες αυτά τα λόγια, μία μία οι μνήμες επέστρεψαν και με συνέτριψαν. Μικρά, απλά πράγματα, καθημερινά, συνηθισμένα, που όμως συνέθεταν εσένα, τουλάχιστον στο τότε. 
"Ίσως, τελικά, να μην έχω αλλάξει τόσο όσο πίστευα" αποκρίθηκα απαλά όταν κατάφερα να ξαναβρώ τον ήχο της φωνή μου.
"Όχι," είπες, "δεν έχεις αλλάξει. Το βλέπω στα μάτια σου" συμπλήρωσες, και δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ τι έβλεπες εκείνη τη στιγμή μέσα σ' αυτά.
"Εσύ, τελικά, άλλαξες όσο πιστεύω;" βρήκα την τόλμη να σε ρωτήσω και χαμογέλασες.
"Όχι, ούτε εγώ έχω αλλάξει" είπες με σταθερή φωνή. "Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν."
Ήθελα να σε ρωτήσω τι πράγματα ήταν αυτά, τι δεν είχε αλλάξει για σένα, όμως δεν τόλμησα να το κάνω. Δεν βρήκα το κουράγιο. Φοβόμουν ποια μπορεί να ήταν η απάντησή σου, επειδή δεν ήξερα ποια θα έπρεπε να είναι η δική μου αν με ρωτούσες το ίδιο.
"Λοιπόν, πρέπει να φύγω" είπα κοιτάζοντας το ρολόι μου με κάποια νευρικότητα. "Χάρηκα που σε είδα, αλήθεια" συμπλήρωσα σαν να ήταν απαραίτητο να επιβεβαιώσω κάτι που δεν ήμουν σίγουρη τι ήταν αυτό.
"Κι εγώ" απάντησες, και με φίλησες κάπως αμήχανα στο μάγουλο, πιέζοντας για μια μόνο στιγμή, απαλά, λες και φοβόσουν μην το σπάσεις, το χέρι μου. "Να είσαι πάντα καλά... και να χαμογελάς περισσότερο" είπες και ξεκίνησες ν' απομακρύνεσαι.
Απέμεινα να σε παρατηρώ μέχρι που χάθηκες ανάμεσα στο πλήθος, τόσο ξαφνικά και γρήγορα όσο είχες εμφανιστεί, και παρ' όλα ταύτα συνέχισα ν' ακούω τα τελευταία σου λόγια να επαναλαμβάνονται μες το μυαλό μου ξανά και ξανά. Και τότε κύλησε ένα δάκρυ, γιατί το χρωστούσα σε αυτό που είχαμε και χάσαμε. Και την αμέσως επόμενη στιγμή χαμογέλασα, επειδή σου χρωστούσα ένα χαμόγελο γι' αντίο και δεν στο χάρισα ποτέ, όπως το χρωστούσα και σε μένα, κάθε μέρα, κι εσύ μου το θύμισες. Και σ' ευχαριστώ γι' αυτό... Σ' ευχαριστώ που δεν με ξέχασες... Σ' ευχαριστώ που μου θύμισες όσα είχα ξεχάσει... Σ' ευχαριστώ που μου θύμισες εσένα...

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Η Κατερίνα Μπακιρτζόγλου για το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 3:45 μ.μ. 0 σχόλια
Η Κατερίνα Μπακιρτζόγλου διάβασε το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και έγραψε στο Facebook:

 
"Έχω συγκλονιστεί...ένα βιβλίο που σίγουρα δεν γράφτηκε με κάποια πένα...οφείλω να ομολογήσω ότι θέλει καρδιά για να γραφτεί ..όσο απλή και ευκολοδιάβαστη είναι η γραφή του τόσο σύνθετα και πολύπλοκα τα μηνύματα που μου πέρασε.Ειλικρινά ένα μεγάλο ευχαριστώ!!!"

Κατερινάκι μου μου... το τι με συγκινείς και το πόσα ευχαριστώ θέλω να σου πω, δεν περιγράφεται! Να 'σαι πάντα καλά κι ελπίζω, στο εγγύς μέλλον, να σε "ταξιδέψω" εξίσου δυνατά και όμορφα!

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Βίντεο από την παρουσίαση του "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" στη Λαμία

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 4:16 μ.μ. 0 σχόλια
Και συνεχίζοντας τις ανασκαφές στα αρχεία του υπολογιστή, αλλά και στο παρελθόν μου, θα σας μεταφέρω στο Public Λαμίας, στις 17 Μαρτίου 2016, όπου η κυρία Μαίρη Πράσσα-Ζαπουνίδου παρουσίασε το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" στο υπέροχο κοινό της πόλης. Τι κι αν έχει περάσει ένας χρόνος, θυμάμαι πάντα με αγάπη εκείνο τ' απόγευμα. Ακολουθεί βίντεο με ηχητικό ντοκουμέντο της παρουσίασης καθώς και φωτογραφίες.


Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Βίντεο από την παρουσίαση του "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" στην Κατερίνη

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 2:17 μ.μ. 0 σχόλια
Θα μου πείτε πως ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, και δεν θα έχετε και άδικο, αλλά κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα στα αρχεία του υπολογιστή μου, διαπίστωσα πως έχω κάποια βίντεο με στιγμές από περσινές παρουσιάσεις του "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" που δεν έχω μοιραστεί μαζί σας. Έφτασε η ώρα να το κάνω, λοιπόν, ξεκινώντας με το πρώτο βίντεο, που περιέχει ηχητικό αρχείο και φωτογραφίες από την παρουσίαση της Κατερίνης, στις 05 Δεκεμβρίου 2015. 
Ευχαριστώ θερμά τον κόσμο της Κατερίνης που πάντα μας στηρίζει και μας δείχνει την αγάπη του, την κα Μαίρη Ζαπουνίδου (Εκπαιδευτικός) που μίλησε για το έργο μου, μα και την εκπληκτική Εμμανουέλα Μαργιούλα που διάβασε με τρόπο μοναδικό αποσπάσματα αυτού.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Το διήγημά μου, "Αδιέξοδη σιωπή", ανάμεσα στα διακριθέντα του Διαγωνισμού Φαντασία 2017

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 4:07 μ.μ. 4 σχόλια

Το είδος μου -συγγραφικά πάντα- είναι το αισθηματικό και κοινωνικό μυθιστόρημα. Παρ' όλα ταύτα, αγαπώ τη λογοτεχνία του φανταστικού και τα θρίλερ, αλλά την ίδια στιγμή, έχω μια μικρή, αν όχι αντιπάθεια, προκατάληψη απέναντι στα διηγήματα. Ωστόσο, το θέμα του συγκεκριμένου διαγωνισμού, χτύπησε ένα εσωτερικό καμπανάκι και σκέφτηκα: "Δε βαριέσαι! Τι έχεις να χάσεις;", με αποτέλεσμα να κάτσω και να γράψω κι εγώ μια ιστορία 2500 λέξεων, η οποία πίστευα πως θα περνούσε στα ψιλά, όντας πολύ έξω από μένα. Και όμως, προκάλεσα στον εαυτό μου και προς μεγάλη μου χαρά -κι έκπληξη- ενημερώθηκα πως το διήγημά μου βρίσκεται ανάμεσα στα διακριθέντα. Ευχαριστώ πολύ για την τιμή! Τελικά καλά τα έλεγα... οι "ταμπέλες" υπάρχουν απλά για να έχουμε να λέμε. Αν θέλουμε, όλα τα μπορούμε!

Αναλυτικά τ' αποτελέσματα του διαγωνισμού στον παρακάτω σύνδεσμο:

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Γράμματα εραστών (5): "Θυμάμαι... Εσύ;"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:22 μ.μ. 4 σχόλια


"Θυμάσαι;"
Αυτό με ρωτούσες πριν από κάθε μας ξεκίνημα. Αν θυμάμαι εσένα. Αν θυμάμαι τα φιλιά σου. Αν θυμάμαι όσα ζήσαμε μαζί. Αν θυμάμαι τους όρκους που ανταλλάξαμε. Αν θυμάμαι πως κάποτε ήσουν όλος μου ο κόσμος. Αν θυμάμαι το πόσο σ' αγαπούσα...
Και κάθε φορά, χωρίς ενδοιασμό, μα μ' ένα κόμπο στο λαιμό, σου απαντούσα: "Ναι, θυμάμαι!".
Και τότε ο χρόνος σταματούσε και το παρελθόν μας απωθούσα στα πιο σκοτεινά μέρη του μυαλού μου, όχι γιατί ήθελα να το ξεχάσω, αλλά γιατί προσπαθούσα να υποκριθώ για να μας δώσω μία ακόμα ευκαιρία στο όνειρο. Αλλά θυμόμουν... Όπως εσένα, έτσι θυμόμουν και το παρελθόν μας που όλο επέστρεφε πιο δυνατό και γινόταν παρόν και μέλλον για εμάς. Γιατί, στον ατέρμονο κύκλο της ζωής μας, ήμασταν από την αρχή καταδικασμένοι να τελειώνουμε ότι αρχίζαμε και ξανά απ' την αρχή.
Και κάθε φορά που έλεγα πως κουράστηκα, πιο πολύ από πριν σε αγαπούσα. Και κάθε φορά που έφευγα μακριά σου, πιο πολύ ήθελα να βρίσκομαι κοντά σου. Και κάθε φορά που έλεγα πως ποτέ πια δεν θα γυρνούσα, με μεγαλύτερη βιασύνη έτρεχα κοντά σου για να βρεθώ ανάμεσα στα χέρια σου που μ' έκλειναν στην αγκαλιά σου και με έσφιγγαν στερώντας μου ένα κομμάτι από εμένα.
Αλήθεια, πότε ξεκίνησε αυτό; Πότε ήταν που σταμάτησα να νοιάζομαι για μένα και όλη μου η έννοια έγινες εσύ και τα δικά σου θέλω; Πότε παραδόθηκα στο πρόσταγμά σου, που όσο με καλούσε κοντά σου, τόσο έμοιαζε να μ' απωθεί και να με διώχνει χιλιόμετρα και τέρμινα μακριά από σένα; Πότε έπαψα να είμαι το κορίτσι εκείνο που αγαπούσε τη ζωή, κι έγινα το κορίτσι εκείνο που δεν αγαπούσε τίποτα άλλο παρά μονάχα εσένα;
Θυμάμαι τις νύχτες που ξαγρύπνησα και έκλαψα πονώντας εξαιτίας σου. Θυμάμαι όλα τα όνειρα που έγιναν εφιάλτες. Θυμάμαι κάθε ξημέρωμα που σκοτείνιαζε από θλίψη. Θυμάμαι κάθε καρδιοχτύπι που προκαλούσε κάθε νέα σου απόρριψη, κάθε σου παιχνίδι σε βάρος της ψυχής μου που μαύρισε και χάθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Και, μα τω Θεώ, τι έχει απομείνει από εμένα; Τι έχει απομείνει απ' αυτό που ήμασταν οι δυο μας και αυτό που απέγινα δυστυχώντας για εσένα; 
Ένα απέραντο κενό, αυτό έχει απομείνει, μάτια μου, και ανάμεσα στα τείχη που ύψωσε περιπλανιέμαι και ψάχνω μάταια να βρω μια χαραμάδα φως, όχι για να βρω τη λύτρωση, αλλά την χαμένη που πίστη στην ελπίδα πως μπορεί κάποτε, πραγματικά, όλο αυτό το μαρτύριο να τελειώσει. Μα μπορεί, αλήθεια, να τελειώσει, αν η αυλαία δεν πέσει οριστικά; Αν δεν πείσω την καρδιά μου να πάψει να σ' αγαπά και ν' αρχίσει να σε μισεί για όλα τα σημάδια που άφησες πάνω της, σημάδια που πονάνε και ματώνουν και μόνο στο άκουσμα της δικής σου της φωνής; Μια φωνή που με καλεί να την ακολουθήσω και πάλι στην κόλαση μιας αγάπης καταδικασμένης να μην πραγματωθεί ποτέ; Γιατί αυτό είμαστε! Μια αγάπη που ακροβατεί ανάμεσα στον εφιάλτη και στο όνειρο, με το πρώτο να βγαίνει πάντα νικητής όσο κι αν αγωνίζεται το δεύτερο.
Μ' αγαπάς, μου λες, και κάθε φορά με φέρνεις κοντά σου... Τόσο απλά... Τόσο αβίαστα... Τόσο εύκολα... Θύμα σου αιώνιο, να προσμένω τη στιγμή που θ' ακούσω τα λόγια σου αυτά. Υποσχέσεις εικονικές, ψεύτικες, απραγματοποίητες στο άπειρο του χρόνου. Όμως, είναι πράγματι αρκετό αυτό; Μπορεί η ελπίδα να είναι αρκετή; Μπορώ να συνεχίσω να θυμάμαι και από τη θύμηση αυτή να κρατιέμαι απελπισμένα στη ζωή και στα αόρατα εκείνα νήματα που με δένουνε μαζί σου; Νομίζω πως μπορώ, γιατί ό,τι κι αν λέω, ό,τι κι αν κάνω, όσο κι αν πονάω και υποφέρω,θυμάμαι κάθε φορά που σ' αγάπησα από την αρχή, και όσο κι αν δεν το θέλω, είμαι έτοιμη να το κάνω ξανά και ξανά και ξανά...
Εσύ; Με αγάπησες ποτέ αληθινά, κι αν ναι, μ' αγαπάς ακόμα; Έχεις υποφέρει στο ελάχιστο απ' όσο έχω υποφέρει εγώ; Έχεις περάσει νύχτες ξάγρυπνος βλαστημώντας για τις αδυναμίες και τα λάθη σου; Έχεις βιώσει την αγωνία του ότι το "τέλος" μπορεί αυτή τη φορά να είναι οριστικό; Έχεις γραπωθεί απελπισμένος στην ελπίδα και στην κρυφή, αμαρτωλή επιθυμία της πραγμάτωσης;
Αλήθεια... Εσύ θυμάσαι;

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Μάθετε να οδηγείτε και -επιτέλους- σεβαστείτε τους νεκρούς!

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 9:15 π.μ. 4 σχόλια

Σε μία χώρα με μηδενική οδηγική συνείδηση, πάντοτε ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει! Αλήθεια, έχουμε κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη, έχουμε αναρωτηθεί αν φταίμε κι εμείς για την όλη κατάσταση, αν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε προσθέσει το λιθαράκι μας σε όλη αυτή την οδηγική ασυδοσία που μας έχει κατατάξει σε μία από τις πρώτες θέσεις τροχαίων ατυχημάτων, παγκοσμίως, ως χώρα; Μάλλον όχι και αυτό γιατί, όπως συνηθίζουμε, κοιτάζουμε την καμπούρα του διπλανού μας αλλά τη δικιά μας ποτέ.
Όλοι μας φταίμε, μάγκες, απ' όποια μπάντα κι αν το εξετάσουμε το θέμα! Μην βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος, αλλά ούτε και να ηθικολογούμε όταν όλοι μας έχουμε ξεπεράσει το όριο ταχύτητας, έχουμε παρκάρει παράνομα, έχουμε παραβιάσει stop ή ακόμα και φανάρι, έχουμε μπει ανάποδα σε μονόδρομο, έχουμε βάλει το παιδί μας πάνω σε μηχανάκι -τις περισσότερες φορές χωρίς καν να φοράει κράνος- ή στη θέση του συνοδηγού, έχουμε πιει κι έχουμε πιάσει τιμόνι -ή έχουμε μπει σε αυτοκίνητο άλλου που έχει πιει-  και χίλια δυο άλλα, ζητώντας πολλές φορές και τα ρέστα ενώ το λάθος ήταν ξεκάθαρα δικό μας.


Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή το γνωστό πλέον ατύχημα, ένα θέμα που κανιβάλισαν δεόντως τα κανάλια και στα διάφορα sites, και πάνω στο οποίο όλοι έσπευσαν να κάνουν κοινωνική -μα και ηθικολογική - κριτική. Προσωπικά πιστεύω πως ναι, είναι φριχτό αυτό που συνέβη, τρομακτικό και αποτρόπαιο, αλλά όχι σοκαριστικό στη βαθύτερη πραγματικότητά του, όχι αν το εξετάσουμε λίγο πιο σοβαρά. Αν ο οδηγός της Porsche δεν ήταν γιος ματσωμένου επιχειρηματία, ούτε οδηγούσε το συγκεκριμένο αμάξι, η είδηση αυτή ναι μεν δεν θα είχε περάσει στα ψιλά, ούτε όμως θα είχαν ακουστεί βρισιές και κατάρες που με κάνουν να ντρέπομαι, όχι μόνο που είμαι άνθρωπος, αλλά και που είμαι Ελληνίδα. Γιατί οι Έλληνες ανέκαθεν τιμούσαν τους νεκρούς τους, και αυτό θα περίμενα να συμβεί και σε μια περίπτωση όπως αυτή, που τόσα σπίτια έκλεισαν.
Το συγκεκριμένο περιστατικό απλά τυγχάνει να είναι ένα πολύ πιο ακραίο και σπάνιο από τόσα και τόσα που συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους όλης της χώρας, η αγριότητα του οποίου δεν θα έπρεπε απλά να μας ταράζει στιγμιαία, αλλά να μας ταρακουνά και να μας αφυπνίζει, οδηγώντας μας στο να αποκτήσουμε -επιτέλους- οδηγική συνείδηση και σωστή συμπεριφορά στους δρόμους, κάτι που αύριο μεθαύριο θα μεταφέρουμε και στα παιδιά μας. Σαφώς και δεν έχουμε το καλύτερο οδικό δίκτυο, αφού το πιθανότερο είναι πως οι συγκοινωνιολόγοι και οι μελετητές σχετικών έργων ποτέ δεν έχουν βγει από το γραφείο τους, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι δικαιολογία. Όχι όταν στη θεωρία είμαστε όλοι ειδήμονες, αλλά στην πράξη κάνουμε άλλα. Όχι όταν κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, χωρίς να σεβόμαστε τον ανθρώπινο πόνο και βγάζοντας βιαστικά κι εύκολα συμπεράσματα.

Αλίμονο στα θύματα της ασφάλτου... Αλίμονο σε αυτή τη μανούλα που δεν πρόλαβε να χαρεί τη ζωή της, στο μωράκι που τίποτα δεν πρόλαβε να ζήσει, στον πατέρα που θα στοιχειώνουν τα όνειρά του αναμνήσεις της τρομακτικής αυτής ημέρας για μια ζωή. Αλίμονο και σ' ένα παλικάρι που ίσως δεν είχε το μυαλό μες το κεφάλι του, ίσως έπεσε θύμα συγκυρίας, αλλά που σε κάθε περίπτωση, η ζωή του οποίοι τερματίστηκε έτσι άδοξα κι έγινε δολοφόνος στη δύση αυτής, μα και σ' έναν πατέρα που -λογικά- θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του βυθισμένος στις προσωπικές του ενοχές. Αλίμονο στην οικογένεια του συνοδηγού της Porsche που δεν θα δει το αγόρι της να εκπληρώνει τα όνειρα και τους στόχους του.
Και όχι, δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω το "κωλόπαιδο", όπως το αποκάλεσαν πολλοί -και ακόμα χειρότερα- που έτρεχε με 200 και πλέον χιλιόμετρα στην Εθνική, αλλά να σας θυμίσω πως όταν πριν έναν χρόνο συνέβη το ατύχημα του Παντελίδη (ενός ακόμα γνωστού προσώπου με λεφτά) μεγάλη μερίδα έσπευσε να τον δικαιολογήσει, ενώ υπήρξαμε κάποιοι που λέγαμε πως αν είχε σκοτώσει κάποιον, δεν θα έλεγαν τα ίδια. Ε λοιπόν, ψάξτε να βρείτε τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις, αλλά και στο πόσο εύκολα αθωώνουμε ή καταδικάζουμε ανθρώπους και ψυχές. Ας βγάλουμε τον σκασμό, λοιπόν, ας σεβαστούμε τους ανθρώπους που έφυγαν και ας αφήσουμε τις οικογένειές τους να θρηνήσουν όπως πρέπει.
 

Giota's Diaries Copyright © 2009 Paper Girl is Designed by Ipietoon Sponsored by Online Business Journal