Αγαπημένοι που σε οδηγούν στην παράνοια

Απαντήστε μου ειλικρινά... Δεν υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους, για τους χι-ψι λόγους νταραβερίζεστε καθημερινά και με ορισμένες τους συνήθειες σας οδηγούν στα πρόθυρα της τρέλας; Ε... στη δικιά μου ζωή δεν είναι ούτε ένας, ούτε δύο...

Πρώτος και καλύτερος, ο άντρας μου! Καλός, χρυσός, τον αγαπάω, τον εκτιμάω, αλλά βρε αδερφέ μου... μπορεί να με οδηγήσει στην άκρη του γκρεμού και να πέσεις χωρίς δισταγμό:

- Αν εξαιρέσεις το κινητό, τα κλειδιά και την καπνοθήκη του, όλα τα υπόλοιπα πράγματα τα πετάει όπου βρει. Αποτέλεσμα αυτού; Να τα ψάχνει και να ρωτάει εμένα για το που βρίσκονται. Συγνώμη κι όλας, αλλά που στο καλό να ξέρω που τα παράτησε; Δεν ξέρω τι φήμες κυκλοφορούν όμως, δεν είμαι η Πυθία.

- Αλλάζει 538 μπλούζες τη βδομάδα! Και το χειρότερο; Επειδή με τη μία φορά που θα την έχει φορέσει δεν θα έχει λερωθεί -όμως επειδή θα κάνει μπάνιο πρέπει να την αλλάξει- θα καταλήξει να την παρατήσει σε κάποια καρέκλα της τραπεζαρίας, που πλέον, αντί να βάζουμε τον κώλο μας για να κάτσουμε χρησιμεύουν ως κρεμάστρες. Και όταν τα συρτάρια του θα έχουν αδειάσει, γιατί εγώ δεν μπορώ να μαντέψω ποιες θέλουν πλύσιμο και ποιες όχι, ούτε να τον κυνηγάω από πίσω σαν ντόμπερμαν έτοιμο για επίθεση, θα με κατηγορήσει πως τον άφησα χωρίς ρούχα. Κι εκεί είναι που το ντόμπερμαν αρχίζει να γαβγίζει.

- Έχει βολευτεί 2 τζιν παντελόνια τα οποία, έχουν γίνει δεύτερο πετσί του. Και καλά το καλοκαίρι που τα πλένεις και σε μια ώρα έχουν στεγνώσει. Τι κάνεις το καταχείμωνο που δεν εννοεί να καταλάβει πως με -5 βαθμούς, και μια βδομάδα να το αφήσω στην απλώστρα, μπορεί να μην στεγνώσει. Και φυσικά, όταν του προτείνω να πάμε για ψώνια βαριέται τη ζωή του.

- Επαναλαμβάνει το κάθε τι 100 φορές, πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι... Νομίζει ότι είμαι κουφή ή καθυστερημένη; Και το χειρότερο όλων είναι ότι τον έχω διαβεβαιώσει χιλιάδες φορές πως κανένα από τα δύο δεν ισχύει και όμως, εκείνος, το βιολί του.

- Μπορεί να βρίσκεται στην έρημο Σαχάρα δύο η ώρα το μεσημέρι, το ποτήρι με το νερό να είναι μόλις 5 εκατοστά μακριά του κι αν δεν του το δώσεις στο χέρι, να κάτσει να πεθάνει από αφυδάτωση. Παρ' όλα ταύτα, έχει άποψη για τις δουλειές του σπιτιού και κάνει και υποδείξεις. Κι εκεί φίλοι, σκέφτομαι να βγάλω το δίκαννο του μπάρμπα του Μήτσου από το πατάρι.

Η μάνα μου, που αν και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτήν, υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι να χαρακωθώ:

- Ασχολείται με το σπίτι μου και τις δουλειές μου. Εδώ καλά-καλά δεν ασχολείται με το δικό της -ας είναι καλά ο μπαμπάς μου- αλλά για το δικό μου, πάντα κάτι έχει να πει. "Γιατί δεν έκανες αυτό;", "Γιατί δεν έκανες εκείνο;", "Γιατί αφήνεις τον Βασίλη να σκορπάει παιχνίδια σε όλο το σπίτι;". Η απάντηση είναι απλή! Γιατί-δεν-γούσταρα-να-τα-κάνω! Για όνομα... έφυγα από το σπίτι για να μην ακούω τη μουρμούρα της, όχι για να πολλαπλασιαστεί. Προχθές π.χ., είχαμε συζήτηση επιπέδου: 

Η μάνα μου: Πότε έκανες γενικό;

Εγώ: Χθες σκούπισα και σφουγγάρισα.

Η μάνα μου: Δεν εννοώ αυτό... γενικό σε ρώτησα.

Εγώ: Δεν σε πιάνω...

Η μάνα μου: Τα ντουλάπια σου πότε τα καθάρισες...

Εγώ: ........ Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω για ποιο πράγμα μιλάς...

Και η ζωή συνεχίζεται...
- Πιστεύοντας πως τακτοποιεί τα πράγματά μου που είναι σκόρπια δεξιά κι αριστερά -και όντως, θεωρητικά, αυτό κάνει- έχει ως αποτέλεσμα να τα ψάχνω και να μην τα βρίσκω. Μπορεί να ήταν σκορποχώρι πριν αλλά τουλάχιστον, ήξερα που είναι. Και καλά να είναι πρωί και να μπορώ να την πάρω τηλέφωνο... αν μου τη δώσει και ψάχνω κάτι στις 02.00 τη νύχτα, τότε τι κάνω;

- Έχει εμμονή με τη σκούπα μου! Αφού έχω φτάσει στο σημείο να της πω να την πάρει σπίτι της, να την παντρευτεί, να την κουτουπώσει... οτιδήποτε χρειαστεί αρκεί να με αφήσει ήσυχη.

- Επαναλαμβάνει σε εκνευριστικό βαθμό την ατάκα: "Όλο έρχομαι να σε δω και είσαι στον υπολογιστή. Όλο δουλειά έχεις." Ναι, μανούλα μου γλυκιά... καταλαβαίνω πως θες να με δεις και να συζητήσουμε βλακείες και θέλω πολύ να ακολουθήσω τον ρυθμό σου όμως... ΔΟΥΛΕΥΩ!!! Δεν κωλοβαράω στο Facebook - όχι πάντα τουλάχιστον!-.

Η φίλη μου η Ειρήνη, που την αγαπάω, την εκτιμάω, δεν μπορώ χωρίς εκείνη αλλά πραγματικά, με κάνει ώρες-ώρες να σκέφτομαι το ενδεχόμενο της λοβοτομής:

- Δεν μένει στο θέμα! Ποτέ! Για κανέναν λόγο... Ξεκινάμε να μιλάμε για το τελευταίο λογοτεχνικό τεκνάκι που έκλεψε την καρδιά μας, για να πάμε στα παιδιά ή τους άντρες μας που μας τρελαίνουν και μας βάζουν σε σκέψεις να το σκάσουμε από το σπίτι ή να κλειστούμε σε κανένα ίδρυμα, για να καταλήξουμε σε πολιτική συζήτηση ή να κράζουμε το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας και χίλιες δύο άλλες βλακείες -ή λιγότερο βλακείες- για να ξεχάσουμε στο τέλος από που ξεκίνησε η κουβέντα.

- Για να απαντήσει στο τηλέφωνό της, πρέπει να κάνεις τάμα στον Βούδα. Και το εξωφρενικό; Μπορεί να την ψάχνεις όλη μέρα και να μην την βρίσκεις και όταν τελικά θα το κάνεις, να σου βάλει και χέρι και να αρχίσει να παριστάνει τη Μάρθα Βούρτση με επικές ατάκες του τύπου: "Πού χάθηκες όλη μέρα;", "Έχουμε 18 ολόκληρες ώρες να μιλήσουμε", "Δεν με αγαπάς" και άλλα τέτοια... Αν ήταν σκύλος, θα της έξυνα τ' αυτιά και τα τελείωνα. Τώρα, δεν υπάρχει έλεος!

- Κάθε βράδυ, θα μιλήσουμε για τουλάχιστον 1-1,5 ώρα. Κι επειδή έχω ξεκολλιάσει το σταθερό μου, η μπαταρία του, ετοιμάζεται να μας αφήσει χρόνους. Έτσι, κάποια στιγμή, πρέπει να της το κλείσω διαφορετικά, θα κλείσει στα μούτρα της. Εκεί αρχίζει άλλο δράμα! "Ναι, καλά... θες να μου το κλείσεις... και σιγά πια... πόση ώρα μιλάμε..." Φυσικά, αστειεύεται αλλά αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μιλάμε τουλάχιστον άλλα 20' μέχρι τελικά να φιλοτιμηθεί και να με αφήσει να το κλείσω.
- Μιλάμε στο τηλέφωνο και παράλληλα μου στέλνει μηνύματα στο Facebook και στο Yahoo... πόσο τρελό είναι αυτό;

Τη φίλη μου, Νικολέτα, επίσης την αγαπώ και για να είμαι πιο ακριβής, δεν μπορώ να σκεφτώ πως ήταν η ζωή μου πριν να την γνωρίσω αλλά πραγματικά... μια μέρα, θα χώσω το κεφάλι της στη λεκάνη και θα τραβήξω το καζανάκι:

- Δεν πρόκειται να έρθει στο ραντεβού της ποτέ στην ώρα της... Ποτέ! ΠΟΤΕ!!! Το minimun της αναμονής, είναι τα 10', το maximum... χέσε μέσα. Γι' αυτό πάντα έχω φορτισμένο το mp3 ή παίρνω κανένα βιβλίο μαζί μου, γιατί ακόμα και καθυστερημένη να φύγω από το σπίτι, πάλι στην ώρα μου θα φτάσω, μην πω και πολύ νωρίτερα και πάλι θα περιμένω.

- Αν ποτέ είμαι ετοιμοθάνατη και το κινητό της Νικολέτας είναι το μοναδικό νούμερο που θυμάμαι... την πάτησα! Ούτε το κουφάρι μου δεν θα βρείτε... Δεν το ακούει και δεν απαντάει... Ποτέ! ΠΟΤΕ!!! Κι αν το λέω τώρα και μάλιστα δημόσια, είναι για να το μάθει κι αν εξαφανιστώ καμιά μέρα και πεθάνω, να έχει τύψεις κι ενοχές μέχρι να σαπίσει.

- Μπορεί να μην απαντάει ποτέ στο κινητό της όταν την ψάχνεις όμως, όταν θα βγεις έξω μαζί της, το μπουρδέλο δεν θα σταματήσει να χτυπάει ούτε για ένα λεπτό. Θες να το πάρεις και το πετάξεις στον τοίχο, ή έστω, να κοπανήσεις το δικό της κεφάλι στον τοίχο, έτσι, για να ξεσπάσεις κάπου. Μια μέρα των ημερών, θα εμφανίσω το σφυρί των Looney Toons και δεν θα μείνει βίδα για βίδα.

- Με αγχώνει... και με καταπιέζει! Είναι τέρας! Προσοχή! Μια συμβουλή σε συγγραφείς... μην της δώσετε για κανέναν λόγο να διαβάσει κάτι στο οποίο μόλις έχετε ξεκινήσει να δουλεύετε. Θα σας ζαλίσει τον έρωτα και θα σας πιέζει νύχτα-μέρα να το τελειώσετε, μέχρι να καταρρεύσετε.

Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλους, από τον γιο μου που ζητάει 1585 διαφορετικά πράγματα το δευτερόλεπτο ή σκορπίζει παιχνίδια και άλλα σε κάθε πιθανή επιφάνεια -επειδή όμως είναι το βλαστάρι μου δεν θα το κάνω-, μέχρι την ενοχλητική γειτόνισά που με βάζει σε πειρασμό να φωνάξω τον μπόγια να την μαζέψει αλλά επειδή, κατά βάθος, είμαι καλός άνθρωπος, δεν θα το κάνω. Άντε... και όσοι από εσάς ζείτε παρόμοια "δράματα"... καλό κουράγιο και υπομονή... άλλωστε, τους αγαπάμε κι ας μας τρελαίνουν!

Η Έφη White Tiger για το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι"

Η Έφη White Tiger, διάβασε το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" και έγραψε στο Facebook:

"Ένα βιβλίο που σε κερδίζει το εξώφυλλο, σε μαγνητίζει ο τίτλος, σου κεντρίζει το ενδιαφέρον η περίληψη και σε παρασύρει το κείμενο! Ξεκίνησα να το διαβάζω απόγευμα και με βρήκε το χάραμα να το τελειώνω χωρίς να το καταλάβω.

Συγχαρητήρια στη Γιώτα και στην πρώτη της προσπάθεια στον χώρο του βιβλίου. Πραγματικά με έκανε να θέλω από την μια να χαρώ και να περιμένω μια Α έκβαση στην ιστορία και από την άλλη με θύμωνε και μου άλλαζε τα δεδομένα!

Η ιστορία έχει δοθεί με πολύ ωραία, απλή και νεανική γραφή που παρασύρει τον αναγνώστη και σίγουρα τον κάνει να αγωνιά για το τέλος της ιστορίας και την λύτρωση των ηρώων της. Γρήγορη ροή, έξυπνοι διάλογοι και φυσικά Θα χαρείτε, θα γελάσετε, θα θυμώσετε αλλά και θα συγκινηθείτε σε κάποια σημεία. Θα προβληματιστείτε με το δίλημμα που προβάλετε μεταξύ των «θέλω» μας αλλά και τα «πρέπει» που μας επιβάλλουν πολλές φορές η οικογένεια και άλλες φορές η κοινωνία, τα οποία μας οδηγούν να πάρουμε «καταδικασμένες» αποφάσεις.

Συγχαρητήρια αξίζουν και στις εκδόσεις Μάτι για την τόσο προσεγμένη δουλειά τους τόσο στο εξώφυλλο όσο και στο εσωτερικό του βιβλίου! Καλή επιτυχία να έχετε και καλοτάξιδοι οι ΞΕΠΕΣΜΕΝΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ."

Έφη μου σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Ελπίζω το επόμενο (ξέρεις... με το... "θέμα" που λέγαμε) να σου αρέσει ακόμα περισσότερο!

Η Τόνια Αλιφέρη για το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι"

Η Τόνια Αλιφέρη, διάβασε το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" και έγραψε στο Facebook:

"ΜΑΡΙΣΑ: Βρε μαμά σε βλέπω όλη μέρα μ'αυτό το βιβλίο και δεν καταλαβαίνω γιατί το διαβάζεις; Δεν έχει ούτε παιδάκια, ούτε πουλάκια, ούτε ζωάκια, ούτε καν δεντράκια.

ΤΟΝΙΑ: Αγάπη μου μπορεί να μην έχει ζωγραφιές, αλλά έχει μια πολύ όμορφη ιστορία να μας πει. Μιλάει για τις λάθος επιλογές που μπορεί να κάνουν οι άνθρωποι και να αλλάξουν για πάντα τη ζωή τους. Μας δείχνει πως μπορεί ένας άνθρωπος τόσο έξυπνος όσο η Αγγελική, να είναι ταυτόχρονα αυτοκαταστροφικός. Φτάνει πολλές φορές δίπλα στην ευτυχία, την ακουμπάει, τη νοιώθει, τη μυρίζει κι όμως πάντα την τελευταία στιγμή την αφήνει να της γλιστρήσει μέσα από τα χέρια. Είναι η καλύτερη κόρη, κολλητή, αρραβωνιαστικιά, υπάλληλος, δε θέλει να στεναχωρεί κανέναν και στο τέλος πληγώνει ανεπανόρθωτα τον εαυτό της, στην προσπάθεια της να είναι όλοι οι άλλοι ικανοποιημένοι. Θα μάθει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι στη ζωή δεν είναι πάντα όλος ο χρόνος δικός μας. Δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα και κανέναν δεδομένο στη ζωή μας γιατί δεν είναι.Πρέπει να διεκδικούμε την ευτυχία μας ΣΗΜΕΡΑ σαν να μην υπάρχει αύριο, γιατί τελικά μπορεί και να μην υπάρχει.

ΜΑΡΙΣΑ: Δεν καταλαβαίνω πολλά από αυτά που λες μαμά.

ΤΟΝΙΑ: Δεν πειράζει αγάπη μου, θα καταλάβεις όταν μεγαλώσεις και το διαβάσεις. Για την ώρα θέλω να σου υποσχεθώ, πως θα κάνω ότι μπορώ για να μη γίνω ποτέ σαν την Έλενα. Θα είμαι πάντα δίπλα σου να σε στηρίζω και να σε συμβουλεύω, όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις στη ζωή σου,και όχι να σε κρίνω και να σου επιβάλλω τα δικά μου θέλω. Γιατί κατά βάθος η Αγγελική, θέλει ένα τόσο δα μικρό σπρώξιμο από κάποιον δικό της για να κάνει πράξη τις επιθυμίες της. Κάποιον να διώξει τις ανασφάλειες της. Να την ταρακουνήσει να ζήσει το όνειρο της και να της πει ότι ακόμα κι αν κάνει λάθος θα είναι δίπλα της να τη σηκώσει όταν πέσει. Και ποιος μπορεί να το κάνει αυτό καλύτερα από τη μανούλα;

ΜΑΡΙΣΑ: Και όταν το τελείωσες γιατί έκλαιγες χαμογελώντας;

ΤΟΝΙΑ: Γιατί καρδιά μου για μια ακόμη φορά συνειδητοποίησα πόσο πικρή και γλυκιά είναι η ζωή. Εκεί που νομίζεις ότι στα έχει πάρει όλα, εκεί ξαφνικά βλέπεις ένα φως και αρχίζεις να ελπίζεις ξανά. Και γιατί μετά από πάρα πολλά χρόνια άκουσα "Κακά κορίτσια" και "Ζιγκ Ζαγκ" και μου θύμισαν τα εφηβικά μου χρόνια!!!! Πάμε τώρα να διαβάσουμε τη Χιονάτη;

ΜΑΡΙΣΑ: Ναι, ναι, ναι... Χιονάτηηηηηηηηηηη!!!!"

Εντάξει... τι να πω... στεκόμουν τόση ώρα μπροστά στην οθόνη, διαβάζοντας ξανά και ξανά τον διάλογο αυτό και όμως... δεν έβρισκα τι να πω ή πως να εκφράσω το πως με έκαναν να αισθανθώ τα τόσο όμορφα και τρυφερά σου λόγια, από τα πιο όμορφα που έχω ακούσει για το βιβλίο αυτό! Έχω συγκινηθεί, έχω βουρκώσει και οι σκέψεις μέσα στο μυαλό μου, ένα κουβάρι μπερδεμένο. Σ' ευχαριστώ... σ' ευχαριστώ που το διάβασες, που το ένιωσες και πάνω απ' όλα, που το κατάλαβες... που δεν χρειάστηκε να με ρωτήσεις "πως" και "γιατί", που αντιλαμβάνεσαι πως η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα σκληρή και όμορφη, με τις επιλογές μας να την οδηγούν... Να 'σαι καλά... σ' ευχαριστώ... πολύ!!!

Αγαπάς τα βιβλία; Ωραία! Αλλά με το θέμα χώρου, τι κάνεις;

Προχθές το βράδυ, είπα να στρωθώ και να τακτοποιήσω τις ντάνες με τα νέα μου βιβλία τα οποία, εδώ και αρκετές μέρες, βρίσκονταν παρατημένα στον πάγκο της κουζίνας αφού δεν ένιωθα να έχω κουράγιο για μια νέα ανακατανομή. Όσοι διαβάζετε σειρές, ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ. Έτσι, περίμενα την ημέρα που έχει καθιερωθεί και ως "μέρα αυστηρού ξεσκονίσματος βιβλιοθηκών" το οποίο μεταφράζεται ως "βγάζω όλα τα βιβλία από τα ράφια, τα ξεσκονίζω ένα προς ένα -προσεχτικά για να μην τα τραυματίσω και πέσω σε κώμα- και αφού καθαρίσω τα ράφια και στεγνώσουν, τα τοποθετώ και πάλι στη θέση τους". Ω, ναι... είμαι λοξή, μπορείτε να το πείτε ελεύθερα και χωρίς ντροπή. Τα αγαπάω όμως τα βιβλία μου και αισθάνομαι την ανάγκη να τα φροντίσω και όταν μου έχουν προσφέρει τόσο όμορφα ταξίδια, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.

Και φτάνουμε στο κρίσιμο θέμα... ο χώρος! Για μια ακόμη φορά, διαπίστωσα έντρομη πως με μια-δυο ακόμα παραλαβές, ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΩ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ ΣΤΑ ΡΑΦΙΑ!!! Χιούστον... έχουμε πρόβλημα και μάλιστα, σοβαρό. Δεν φταίω εγώ που η λίστα με τα βιβλία που θέλω να διαβάσω, δεν τελειώνει... ας σταματήσουν οι εκδοτικοί να μας παρασύρουν ή έστω, ας περιορίσουν τις εκδόσεις τους. Τέλος πάντων! Τοποθετώντας λοιπόν το τελευταίο βιβλίο στο ράφι που του αναλογούσε, γύρισα και κοίταξα τον άντρα μου με ένα σθεναρό βλέμμα ενώ το δικό του πλησίαζε κάθε δευτερόλεπτο, όλο και περισσότερο προς την απελπισία. Υποθέτω πως έχει μάθει να ερμηνεύει τα διάφορα υπαινικτικά βλέμματα και εκείνο που μαρτυρά πως χρειάζομαι μια νέα βιβλιοθήκη, ή έστω ένα-δυο νέα ράφια βρε αδερφέ, είναι και αυτό που αντικρίζει πιο συχνά απ' όσο θα ήθελε. Έτσι λοιπόν, ξεκίνησε ένας σιωπηλός διάλογος τον οποίο και θα σας μεταφέρω όσο καλύτερα μπορώ...

Εγώ: "Δεν ξέρω αν το πρόσεξες, αλλά δεν έχω άλλο χώρο στις βιβλιοθήκες μου..."

Σάκης: "Ωραία... καιρός να περιορίσεις το διάβασμα..."

Εγώ: "!@#$%^&*()" (στο σημείο αυτό, καπνοί βγαίνουν από τ' αυτιά μου... ήδη!!!)

Σάκης: "Ω, όχι... δεν υπάρχει περίπτωση!!!" (καταλαβαίνοντας που το πάω...)

Εγώ: "Έλα βρε αγαπούλα... τι ψυχή έχει μια βιβλιοθήκη ακόμα;"

Σάκης: "Πού θα τις βάλουμε βρε κορίτσι μου; Στο τέλος δεν θα χωράμε μέσα στο σπίτι!"

Εγώ: "Δεν-με-νοιάζει!!!" (η διαπίστωση μπορεί να είναι σωστή αλλά πραγματικά τώρα... ποιος χέστηκε;;;)

Σάκης: "Και ν' αγοράσουμε κι άλλη, σε 2 μήνες, πάλι δεν θα έχεις χώρο."

Εγώ: "Τότε θα αγοράσουμε κι άλλη..."

Σάκης: "!@#$%^&*()" (τώρα, είναι η σειρά του να βγάλει καπνούς από τ' αυτιά...)

Εγώ: "Στην ανάγκη, θα γεμίσουμε τον τόπο ράφια, μπορούμε να χτίσουμε μια τύπου ραφιέρα-βιβλιοθήκη στον διάδρομο και αν δεν υπάρχει άλλη λύση, στην κρεβατοκάμαρα..."

Και το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται και ο άντρας μου μπορεί να μην το έχει καταλάβει ακόμα όμως, έχω ήδη κερδίσει αυτή τη μάχη κι ας με παρατηρεί λες και είμαι ψυχασθενής και χρίζω ιατρικής παρακολούθησης. Μπορεί να παραλογίζομαι, μπορεί να είμαι άρρωστη, μπορεί να μην τον ενδιαφέρουν τα βιβλία μου, να μην θέλει να τα βλέπει ή να θεωρεί πως απλά πιάνουν χώρο, όμως, ειλικρινά... ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!!! Άλλωστε, όπως και ο ίδιος παραδέχεται, από το να έτρωγα τα λεφτά μου σε νύχια και τρίχες, προτιμά να τα τρώω στα βιβλία. Έτσι λοιπόν, αυτό κάνω και είμαι και εγώ ικανοποιημένη και εκείνος περήφανος που δεν έχω μετατραπεί σε δήθεν κυρία των Βορείων προαστίων. Και στο κάτω-κάτω της γραφής... τι πιο ωραίο από το να ζεις σε ένα σπίτι που θυμίζει βιβλιοθήκη, που οι ιστορίες των βιβλίων που διαβάστηκαν, πλανιούνται στην ατμόσφαιρα, μετατρέπονται σε ελπίδες και ταξιδεύουν μέσα στα όνειρά μας; Αφού δεν μπορούμε να έχουμε την βιβλιοθήκη της Πεντάμορφης (ούτε να παντρευτούμε το Τέρας που θα έχει αλλάξει χάρη στην αγάπη μας), αφήστε μας να πλησιάσουμε, όσο περισσότερο μπορούμε...

"Ξεπεσμένοι Άγγελοι" by Τόνια

Η Τόνια Αλιφέρη, παρέλαβε το βιβλίο μου, "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" και αμέσως έσπευσε να το φωτογραφίσει στο γραφείο της και να μοιραστεί την στιγμή αυτή μαζί με όλους μας. 

Τόνια μου, σ' ευχαριστώ και ελπίζω να έχεις ένα όμορφο, αναγνωστικό ταξίδι...

Η Νικολέτα Μπαλοπήτου για το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι"

Η Νικολέτα Μπαλοπήτου, διάβασε το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" και σχολίασε στην σελίδα Βιβλιόνειρα στο Facebook:

"Χθες αργά το βράδυ, τελείωσα την ανάγνωση του πρώτου πνευματικού παιδιού της Γιώτας Παπαδημακοπούλου, ''Ξεπεσμένοι Άγγελοι'' και μόνο καλά λόγια έχω να πω. Είναι ένα βιβλίο σύγχρονο με απλή, ρεαλιστική γραφή, γρήγορη πλοκή με συνεχείς εξελίξεις που δεν κουράζει και κρατάει τον αναγνώστη μέχρι τη τελευταία σελίδα. Οι χαρακτήρες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας σε προκαλούν να τους καταλάβεις, να τους συμπονέσεις, να τους μισήσεις, να τους συγχωρήσεις, να τους αγαπήσεις και να ταυτιστείς μαζί τους. Το μυθιστόρημα αυτό είναι ένα σύγχρονο, ρομαντικό - κοινωνικό - δράμα, ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα της εποχής, που θέτει ρεαλιστικά διλήμματα και σ' αφήνει με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα στο τέλος, καθώς δεν καταφεύγει σε κοινότυπα χάπι εντ, εκπλήσσοντας τον αναγνώστη με την ειλικρινή και αξιοπρεπή γραφή του. Τέλος, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Γιώτα γιατί με το βιβλίο της αυτό, απέδειξε ότι δεν είναι απλά μία εξαιρετική βιβλιοκριτικός αλλά και μία πολλά υποσχόμενη συγγραφέας. Της εύχομαι τα καλύτερα κι ελπίζω, σύντομα να δούμε και το δεύτερο πνευματικό της παιδί στα ράφια των βιβλιοπωλείων."

Νικολέτα μου... ό,τι και να πω θα είναι πολύ λίγο! Ένα ευχαριστώ, δεν είναι αρκετό, αυτό, είναι το μόνο βέβαιο. Σ' ευχαριστώ για τα τόσο υπέροχα λόγια σου, που διάνυσες τόσο μεγάλη απόσταση για να συναντηθούμε στην έκθεση βιβλίου και που μου έκανες την τιμή, να αφιερώσεις τον χρόνο σου, σε όλα τα επίπεδα... Απλά σ' ευχαριστώ...

Η Βάσω Χατζημανώλη για το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι"

Η Βάσω Χατζημανώλη, διάβασε το "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" και έγραψε στο Facebook:

"Οι "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" είναι ένα βιβλίο που παίρνει ένα πρόβλημα - για κάποιους - της καθημερινότητας και το αναγάγει σε τέχνη! Μας θυμίζει πάθη, λάθη και άγχη που... είτε λίγο είτε πολύ, όλοι τα'χουμε ζήσει! Καλογραμμένο και μεστό, με έξυπνες ατάκες σε εντάσσει στην ιστορία και σε κάνει κομμάτι της. Και εφόσον διηγείται τη ζωή... διηγείται και τις ανατροπές της! Συγχαρητήρια Γιώτα μου! Σ'ευχαριστώ για το ταξίδι!"

Βάσω μου, σ' ευχαριστώ που διάβασες το βιβλίο μου και σ' ευχαριστώ ακόμα περισσότερο, για τα υπέροχα λόγια που χρησιμοποίησες για να μιλήσεις γι' αυτό...