Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Βιβλιοκριτική του "Μέχρι το τέλος του χρόνου" από την Άννα Πατέρα και το blog "ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!!"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 4:54 μ.μ. 1 σχόλια

Η Άννα Πατέρα, δημιουργός και διαχειρίστρια της βιβλιοφιλικής ομάδας "ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!!", διάβασε το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" και μοιράστηκε την άποψή της γι' αυτό μέσω του πολύ όμορφου blog της. Την ευχαριστώ θερμά για την πολύ όμορφη κριτική της, για τα ζεστά της λόγια, μα και για την αγάπη που έδειξε απέναντι στην ιστορία μου και στους ήρωές μου. 

Μπορείτε να διαβάσετε την άποψή της ακολουθώντας τον σύνδεσμο:

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Η Geo Kwnstantinou για το "Μέχρι το τέλος του χρόνου"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 1:10 μ.μ. 0 σχόλια
Η Geo Kwnstantinou διάβασε το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" και έγραψε στο Goodreads


""... I know that this love is pain.
But we can't cut it from out these veins, no..."
Νομίζω πως αυτοί οι στίχοι από το "Let's hurt tonight" των OneRepublic... περιγράφουν απόλυτα την ιστορία αγάπης της Κρυσταλλιας και του Κωνσταντίνου! Λάτρεψα το story, νευρίασα, συγκινήθηκα... και πέρασα όμορφα! Μια ιστορία με έντονα συναισθήματα, καλογραμμένη, ρεαλιστική με αρχή μέση και τέλος!"

Κοριτσάρα μου, σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, μα και που συνδύασες ένα τόσο όμορφο τραγούδι, ενός αγαπημένου συγκροτήματος, μ' ένα βιβλίο μου που η μουσική είναι κι αυτή πρωταγωνίστρια. Χαίρομαι που το έζησες, και ελπίζω στο μέλλον να συνταξιδέψουμε και πάλι το ίδιο όμορφα και έντονα.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Η Ειρήνη Πάππου για το "Μέχρι το τέλος του χρόνου"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:58 μ.μ. 3 σχόλια
Η Ειρήνη Πάππου διάβασε το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" και έγραψε στο Goodreads:


"Παραλία με ένα καφεδάκι δίπλα ή αν έχετε πρόσβαση σε ταράτσα (όχι για να πέσετε) προτιμήστε την!!!
Πάρτε μια βαθιά ανάσα, (αργότερα θα χρειαστείτε κι άλλες) ένα πιεσόμετρο (αν δεν έχετε αγοράστε) και ξεκινήστε!!! Αν θέλετε να σκοτώσετε την συγγραφέα (γιατί θα θέλετε κάποιες φορές) και χρειαστείτε βοήθεια εδώ είμαστε!! Προετοιμαστείτε για πολλά καρδιοχτύπια και υπογλώσσια (και το όνομα αυτού Κωνσταντίνος) στιγμές που θα θέλετε να χτυπήσετε τα κεφάλια των ηρώων σε έναν τοίχο και στιγμές που θα θέλετε να ουρλιάξετε από αγανάκτηση ή ενθουσιασμό!!!
Αν είστε σπίτι ανοίξτε το ΑC ή τον ανεμιστήρα!! Προβλέπεται καύσωνας!! (και δεν αναφέρομαι στον καιρό)
Η κυρία Παπαδημακοπούλου μας περνάει από τα 40 κύματα,αλλά σας διαβεβαιώ ότι αξίζουν ΚΑΙ τα 4ο!!!
Η ιστορία του Κωνσταντίνου και της Κρυσταλλίας είναι μία ξέφρενη διαδρομή όπου τα συναισθήματα τρέχουν με την ταχύτητα ενός roller coaster και το μόνο στο οποίο μπορείς να ελπίζεις είναι ότι στο τέλος η αγάπη τους θα καταφέρει να θριαμβεύσει!! θα μπορέσει όμως να φτάσει μέχρι το τέλος του χρόνου;;;;
Ευχαριστώ την Γιώτα που με συμπεριέλαβε σε ένα ακόμη ταξίδι της και χαίρομαι που το βιβλίο της είναι πια έτοιμο να ταξιδέψει και σε άλλες καρδιές για να τις φυλακίσει μέσα του!!
Ένα βιβλίο για όλους εκείνους που θέλουν να νιώσουν έντονα συναισθήματα!!!
Ακολουθήστε τα βήματα,αφεθείτε στην μουσική και απολαύστε την υπέροχη θέα από την ταράτσα της κυρίας Παπαδημακοπούλου!!"

Εντάξει... κλαίω... απλά... Χα, χα, χα! Κοριτσάκι μου γλυκό... σ' αγαπώ, στο έχω πει; Σ' ευχαριστώ που αγαπάς την ιστορία αυτή τόσο, σ' ευχαριστώ που πάντοτε είσαι συνοδοιπόρος στα ταξίδια μου, σ' ευχαριστώ που ακόμα κι όταν θες να με πνίξεις συγκρατείσαι (οι λόγοι που θες να το κάνεις αυτό δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία... γκούχου-γκούχου), μα κυρίως σ' ευχαριστώ που είσαι αυτό το υπέροχο, τρελό, ξεχωριστό πλάσμα, με το οποίο έχω μια επικοινωνία απερίγραπτη! Σ' αγαπώ... μέχρι το τέλος του χρόνου!

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Η Χαϊδουλίνα Μαυρογιώργου για το "Μέχρι το τέλος του χρόνου"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:58 μ.μ. 0 σχόλια
Η Χαϊδουλίνα Μαυρογιώργου διάβασε το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" και έγραψε στο Goodreads:


"Ο Κωνσταντίνος και η Κρυσταλλία έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, δηλαδή έχουν πολλά αλλά για εμένα ένα είναι αυτό που ξεχωρίζει, πέρα από το πάθος τους για το χορό, κι αυτό είναι πως ότι τους πονάει, ότι τους πληγώνει το κλείνουν μέσα σε ένα κουτάκι και το καταχωνιάζουν κάπου στο βάθος της ντουλάπας ώστε να μην το βλέπουν γιατί έτσι πιστεύουν πως δε θα τους πονάει άλλο πια... Όταν τους γνωρίζουμε είναι μόλις 18 χρονών, σχεδόν παιδιά ακόμα και αρκετές φορές φέρονται ως τέτοια.... Μέσα από ένα γαϊτανάκι γεμάτο έρωτα, πάθος, ανασφάλειες, ζήλια και λάθη βλέπουμε τη ζωή τους...
Δύο άνθρωποι που έχουν τα δικά τους άλυτα προβλήματα ως μονάδες γιατί δεν προσπάθησαν ποτέ να τα λύσουν, (που αν τους είχε αναλάβει ένας καλός ψυχαναλυτής θα είχε χτίσει όχι σπίτι αλλά ολόκληρη πολυκατοικία,) όταν ενώνονται αυτά όχι απλά δεν ξεπερνιούνται ως δια μαγείας όπως ελπίζουν οι ήρωές μας αλλά πολλαπλασιάζονται και γιγαντώνονται....
Η Γιώτα μας κάνει να σκεφτούμε ότι πολλές φορές όσο δυνατή και αν είναι η αγάπη, όσο παθιασμένος κι αν είναι ο έρωτας αν αυτό δε σου δίνει φτερά για να πετάξεις ακόμη πιο ψηλά αλλά σε καταρρακώνει και σε πληγώνει τότε μήπως είναι καλύτερα να τον​ αφήσεις να φύγει;;;; Γιατί πόσα λάθη μπορεί να συγχωρέσει μια ψυχή;;;; Πόσες φορές μπορεί να ραγίσει μια καρδιά μέχρι να σπάσει οριστικά;;;; Πόσο να αντέξω κι εγώ η έρμη;;;;
Λένε πως η αγάπη νικάει τα πάντα... Είναι έτσι ή καμιά φορά δεν είναι αρκετή;;; Θα βρουν οι ήρωές μας την ευτυχία ή οι δαίμονές τους είναι πιο δυνατοί και θα τους κυνηγάνε για πάντα;;; Δεν πρόκειται να σας απαντήσω εγώ αλλά θα μάθετε όταν διαβάσετε το βιβλίο..."

Διαβάζω την κριτική αυτή ξανά και ξανά, και από τη μία θέλω να γελάσω και από την άλλη βουρκώνω από συγκίνηση. Τώρα τι να πω κι εγώ; Σε βασάνισα αρκετά με το βιβλίο αυτό, αλλά χαίρομαι που η διαδρομή αυτή φάνηκε ξεχωριστή και ιδιαίτερη, γεμάτη έντονα συναισθήματα. Ελπίζω κι εύχομαι, η Κρυσταλλία και ο Κωνσταντίνος, να έχουν κατακτήσει ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς τους και, όσα κι αν σε έκαναν να περάσεις, να μείνουν για πάντα εκεί.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Η Σοφία Μαραντίδου για το "Μέχρι το τέλος του χρόνου"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:54 μ.μ. 0 σχόλια
Η Σοφία Μαραντίδου διάβασε το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" και έγραψε στο Goodreads:


"Υπέροχοοοοοοοοο βιβλίο γεμάτο ανατροπές, εντάσεις, πάθος και με έναν έρωτα "Μέχρι το τέλος του χρόνου"!!! Μπράβο Γιώτα μου, συγχαρητήρια για το διαμαντάκι σου!"

Σ' ευχαριστώ πολύ, Σοφία μου! Χαίρομαι που σου άρεσε και που, τελικά, δεν σε απογοήτευσε. Δεν θα μπορούσες να μου δώσεις μεγαλύτερη χαρά!

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Η Γιώτα Μήσιου για το "Μέχρι το τέλος του χρόνου"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 1:52 π.μ. 3 σχόλια
Η αγαπημένη φίλη και beta reader μου, Γιώτα Μήσιου, διάβασε το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" και έγραψε στο Goodreads:


"Ένα βιβλίο που είχα την τιμή να διαβάσω πρίν την επίσημη κυκλοφορία του και είμαι σίγουρη πως θα είναι το απαραίτητο αξεσουάρ του καλοκαιριού!!!
Μέχρι το τέλος του χρόνου λοιπόν και μπορώ να σας πω πως μέχρι να φτάσετε στην τελευταία σελίδα θα καρδιοχτυπήσετε πάρα πολλές φορές.
Όχι, όχι! Μην μ΄ακούτε ψέματα λέω. Το καρδιοχτύπι είναι το λιγότερο και το πιο ανώδυνο που θα πάθετε!
Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι σίγουρα μια ιστορία αγάπης ,αλλά όχι παραμυθένια. Είναι μια ιστορία δυνατή και δύσκολη. Παθιασμένη και ακραία . Καταστροφική και ανυπόφορη. Όπως ακριβώς είναι και οι ήρωες της η Κρυσταλλία και ο Κωνσταντίνος που εύκολους ανθρώπους δεν θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω σε καμιά περίπτωση. Έτσι όπως είναι και όλοι οι μεγάλοι έρωτες. Απρόβλεπτοι και αξέχαστοι.
Θα ερωτευθείτε δυνατά και παθιασμένα. Θα ανεβάσετε πίεση (πιεσόμετρα, λεμονάδες και όλα τα σχετικά θα σας χρειαστούν). Θα γίνουν τα νεύρα σας κρόσσια. Θα θέλετε να ουρλιάξετε αρκετές φορές και σίγουρα θα σταματήσετε για να πάρετε μια ανάσα(μη σας πω και δύο) να βάλετε σε μια τάξη τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας. Να συνέλθετε από ερωτικές σκηνές που ανεβάζουν την θερμοκρασία σε επικίνδυνο βαθμό.
Οι ήρωες δοκιμάζονται συνεχώς. Μαζί τους και όλα τα εμπλεκόμενα πρόσωπα και δευτερεύοντες χαρακτήρες (βλ. Σωτήρη) που μόνο ασήμαντοι και απλοί δεν είναι. Η αγάπη σε όλες της τις μορφές ερωτική, φιλική, αδερφική θα περάσει από σαράντα κύματα για να μας αποδείξει για άλλη μια φορά πως είναι το κυρίαρχο συστατικό της ζωής και η ουσία της.
Νομίζω πως όλα αυτά είναι αρκετά για να τολμήσετε μια βουτιά στα απρόβλεπτα νερά αυτής της ιστορίας και να ταξιδέψετε με μια αγάπη που μπορεί να φτάσει… Μέχρι το τέλος του χρόνου!"

Εντάξει... όσα κι αν έχουμε πει, όσα κι αν έχουμε συζητήσει, όσα ουρλιαχτά κι αν έχουμε ρίξει (και άλλα τόσα δάκρυα), δεν μπορώ να μην τα κάνω όλα αυτά από την αρχή, διαβάζοντας λόγια σαν κι αυτά. Σ' ευχαριστώ, αγαπάκι μου, που ήσουν μαζί μου στο ταξίδι αυτό, μα και για την αγάπη που έχεις δείξει, κι εξακολουθείς να δείχνεις, στα προβληματικά αυτά πλάσματα που αγαπούν όσο κανείς. Αγαπώ σε...

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στις καλοκαιρινές προτάσεις - Ιούνιος 2017 του ηλεκτρονικού περιοδικού Newsfilter

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:54 π.μ. 2 σχόλια

Το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" βρίσκεται ανάμεσα στις καλοκαιρινές προτάσεις - Ιούνιος 2017 του ηλεκτρονικού περιοδικού Newsfilter. Ευχαριστώ πολύ για την τιμή! 

Επισκεφτείτε το site ακολουθώντας τον σύνδεσμο:


Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Βίντεο από την παρουσίαση των "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στο Κιάτο

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:52 π.μ. 2 σχόλια

Στις 16 Ιουνίου βρέθηκα στο Κιάτο για την διπλή παρουσίαση των "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και "Μέχρι το τέλος του χρόνου", στο βιβλιοπωλείο Ιωάννης Καλός, το οποίο ευχαριστώ θερμά για την ζεστή φιλοξενία του. Για τα βιβλία μίλησε η Λίτσα Κοντογιάννη (Αναγνώστρια - αρθρογράφος στην σελίδα Βιβλίο-παρουσιάσεις-κριτικές), την οποία ευχαριστώ, με τη σειρά της, για την συμμετοχή της στην όμορφη αυτή βραδιά. Πολλά credits και απεριόριστη αγάπη στον υπέροχο γιο μου που τράβηξε το βίντεο!


Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Βιβλιοκριτική του "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" στους "Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 7:02 μ.μ. 1 σχόλια

Η αλήθεια είναι πως δεν θεωρώ το "πρωτάκι" μου το καλύτερό μου βιβλίο, ωστόσο, έχω τους λόγους μου να τ' αγαπώ με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Και όταν διαβάζω αναλύσεις, όπως αυτή που ακολουθεί, πάνω σ' αυτό... ε, δεν μπορώ να μην συγκινηθώ... δεν μπορώ να μην αναπολώ εκείνο το πρώτο σκίρτημα, 5.5 χρόνια πριν, που πήρα το πρώτο αντίτυπο στα χέρια μου...
Ένα υπέροχο κείμενο από την Παναγιώτα Γκουτζουρέλα, την οποία ευχαριστώ θερμά για την αγάπη της όλα αυτά τα χρόνια (και τα τηλεφωνικά μας γέλια), μα και τους "Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών" για την φιλοξενία του κειμένου στο blog τους... 

Διαβάστε την ακολουθώντας τον σύνδεσμο:




Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Η Κατερίνα Ράμμου για το "Μέχρι το τέλος του χρόνου"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 7:15 μ.μ. 2 σχόλια
Η Κατερίνα Ράμμου διάβασε το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" και έγραψε στο Facebook:


"Περάσαμε τις τελευταίες 5 μέρες παρέα. Αυτό που παθαίνω με κάθε βιβλίο που μ’ αρέσει, ν’ ανυπομονώ να φτάσω στο τέλος και ταυτόχρονα να μην θέλω να τελειώσει, πρέπει να σταματήσει αλλά εννοείται πως μου συνέβη και αυτή τη φορά."

Κατερινάκι μου, γλυκό... Όχι πως θέλω να σας βασανίζομαι, αλλά χαίρομαι ν' ακούω πως το πέτυχα, κάθε φορά! Χα, χα, χα... Χαίρομαι που σε "ταξίδεψα" όμορφα και που το απόλαυσες!

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Συνέντευξη στην Παναγιώτα Γκουτζουρέλα και στους "Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 7:00 μ.μ. 6 σχόλια
Ευχαριστώ την Παναγιώτα Γκουτζουρέλα και τους "Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών" γι' αυτήν την όμορφη συνέντευξη, αλλά και για τη ζεστή φιλοξενία τους! Ελπίζω να την απολαύσετε όσο την απόλαυσα κι εγώ! 

Για να διαβάσετε την συνέντευξη δεν έχετε παρά ν' ακολουθήσετε τον σύνδεσμο:






Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση του "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στα Σπάτα

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 1:38 π.μ. 2 σχόλια

Οι εκδόσεις Μάτι και το βιβλιοπωλείο Nakas Book House (Εμπορικό Πάρκο, Σπάτα), σας προσκαλούν σε μια συνάντηση με την συγγραφέα Γιώτα Παπαδημακοπούλου, με αφορμή το νέο της βιβλίο με τίτλο "Μέχρι το τέλος του χρόνου".

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 01 Ιουλίου 2017 και ώρα 12:00μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση των "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στην Καλαμάτα

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 1:44 μ.μ. 3 σχόλια

Οι εκδόσεις Μάτι και το βιβλιοπωλείο Bookmark (Πεζόδρομος Αντωνοπούλου 12), σας προσκαλούν στην παρουσίαση των βιβλίων "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και "Μέχρι το τέλος του χρόνου", της συγγραφέως Γιώτας Παπαδημακοπούλου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 29 Ιουνίου 2017 και ώρα 20:00μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων της.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Συνέντευξη στην βιβλιοφιλική ομάδα ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!!

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 1:10 π.μ. 2 σχόλια

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψή μου στη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχω στο 36ο Φεστιβάλ Βιβλίου, μα και την κυκλοφορία του νέου βιβλίου, "Μέχρι το τέλος του χρόνου", έδωσα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην κα Άννα Πατέρα  και στην αγαπημένη βιβλιοφιλική, Θεσσαλονικιώτικη ομάδα ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!!
Θέλω να τους ευχαριστήσω θερμά, για ακόμα μία φορά, για την φιλοξενία και στην στήριξή τους στο έργο μου. 

Μπορείτε να την διαβάσετε ακολουθώντας τον σύνδεσμο:


Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση του "Μέχρι το τέλος του Χρόνου" στη "Γωνιά του βιβλίου" στην Πάτρα

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 9:44 μ.μ. 3 σχόλια
 
Οι εκδόσεις Μάτι και το βιβλιοπωλείο "Γωνιά του βιβλίου" (Αγ. Νικολάου 32, Πάτρα), σας προσκαλούν σε μια συνάντηση με την συγγραφέα Γιώτα Παπαδημακοπούλου, με αφορμή το νέο της βιβλίο με τίτλο "Μέχρι το τέλος του Χρόνου".

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 24 Ιουνίου 2017 και ώρα 12:30μ.μ. έως 14:00μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση του "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στη Θεσσαλονίκη

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:24 π.μ. 2 σχόλια

Οι εκδόσεις Μάτι σας προσκαλούν σε μια συνάντηση με την συγγραφέα Γιώτα Παπαδημακοπούλου, με αφορμή την έκδοση του νέου της βιβλίου με τίτλο "Μέχρι το τέλος του χρόνου".

Μια συνάντηση αφιερωμένη στο έργο της συγγραφέως.
 
Σας περιμένουμε την Κυριακή 18 Ιουνίου 2017 και ώρα 20:00μ.μ., στο 36ο Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης, στην παραλία Λευκού Πύργου, Περίπτερο 82.

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων της.

Η παρουσία σας, θα μας δώσει μεγάλη χαρά!

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση των "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στο Κιάτο

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 4:04 μ.μ. 2 σχόλια

Οι εκδόσεις Μάτι και το βιβλιοπωλείο Καλού Άννα (Περιάνδρου 3Β, Κιάτο), σας προσκαλούν στην παρουσίαση των βιβλίων "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και "Μέχρι το τέλος του χρόνου" της συγγραφέως Γιώτας Παπαδημακοπούλου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Ιουνίου 2017 και ώρα 20:00μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Για το βιβλίο και την συγγραφέα θα μιλήσει, η Λίτσα Κοντογιάννη (Αναγνώστρια - αρθρογράφος στην σελίδα Βιβλίο-παρουσιάσεις-κριτικές).

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων της.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Τα πρώτα αντίτυπα του "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Μάτι

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 4:05 μ.μ. 7 σχόλια

Τα πρώτα αντίτυπα του "Μέχρι το τέλος του χρόνου" έφτασαν στην Κατερίνη και στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Μάτι, και ο εκδότης μου, Σάββας Προβατίδης, τα περιεργάζεται. Το οπτικό αποτέλεσμα είναι ονειρεμένο, και ελπίζω το ίδιο ν' αποδειχθεί και το περιεχόμενό του. Καλή σας ανάγνωση...

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση του "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στο Public στο The Mall

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 6:27 μ.μ. 0 σχόλια

Οι εκδόσεις Μάτι και το Public "The Mall of Athens", (Ανδρέα Παπανδρέου 35, Μαρούσι), σας προσκαλούν σε μια συνάντηση με την συγγραφέα Γιώτα Παπαδημακοπούλου, με αφορμή το νέο της βιβλίο με τίτλο "Μέχρι το τέλος του Χρόνου".

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017 και ώρα 19:00μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Η περίληψη του "Μέχρι το τέλος του χρόνου"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 6:53 μ.μ. 9 σχόλια
Επειδή μου την ζητάτε... έχουμε και περίληψη, κι ας αργήσαμε λιγάκι...


Η Κρυσταλλία, έχοντας χάσει με τραγικό τρόπο τη μητέρα της όταν ήταν παιδί, έχει περάσει τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής της απομονωμένη από τους ανθρώπους. Ζει στο δικό της μικρόκοσμο, όπου τα συναισθήματα δεν χωράνε, αφού μόνο πόνο και δυστυχία μπορούν να φέρουν.
Την ίδια στιγμή, ο Κωνσταντίνος ζει μαζί με τη μικρότερη αδερφή του, προσπαθώντας να συνυπάρξει με τα σημάδια που άφησε ο νεκρός πατέρας τους στην ψυχή του, τα οποία όμως τον έχουν κάνει εσωστρεφή, ψυχρό και απόμακρο, ανίκανο να νιώσει οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα εκτός από θυμό και οργή.

Οι ομοιότητες ανάμεσά τους πολλές. Όπως και οι διαφορές τους. Όμως, το κοινό τους όνειρο, ο χορός, στον οποίον είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένοι, είναι εκείνο που θα ενώσει τους δρόμους τους, «προκαλώντας» τους να δουν τι είναι αυτό που υπερτερεί.
Μία σχέση που ξεκινάει από μια μεγάλη και αναίτια κόντρα για να οδηγήσει σε ένα πάθος που με τη σειρά του θα εξελιχθεί σε έναν μεγάλο έρωτα.
«Μέχρι το τέλος του χρόνου» είχαν ορκιστεί ν' αγαπιούνται. Ήταν το δικό τους «για πάντα». Ωστόσο, μια στιγμή θα είναι αρκετή για να γκρεμίσει όσα με κόπο έχτισαν. Αρκετή για να χωρίσουν οι δρόμοι τους, και να μετατραπεί η αγάπη τους σε μίσος. Κι όμως, όσοι είναι γραφτό να είναι μαζί, το πεπρωμένο τούς φέρνει κοντά, ενώ, μέσα από συμπτώσεις, βρίσκει πάντα τον τρόπο για να τους δοκιμάσει.

Άραγε, η αγάπη είναι αρκετή για να μας κάνει ν' αλλάξουμε;
Άραγε, μπορεί ν' αντέξει μέχρι το τέλος του χρόνου;

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση του "Μέχρι το τέλος του χρόνου" στο Public Περιστερίου

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 1:18 π.μ. 4 σχόλια

Οι εκδόσεις Μάτι και το Public Περιστερίου (Εθνικής Αντιστάσεως 27, Περιστέρι), σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της συγγραφέως Γιώτας Παπαδημακοπούλου, με τίτλο "Μέχρι το τέλος του Χρόνου".

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017 και ώρα 12:00μ.μ. στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τους αναγνώστες και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Το "Μέχρι το τέλος του χρόνου" έρχεται και σας παρουσιάζουμε το εξώφυλλό του

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 5:28 μ.μ. 9 σχόλια

Γενικά είμαι άνθρωπος που συγκινείται εύκολα, ακόμα κι αν δεν μου φαίνεται. Υπάρχουν, όμως, κάποιες στιγμές που συγκινούμαι λίγο παραπάνω. Μία απ' αυτές είναι και η σημερινή, η στιγμή που μοιράζομαι μαζί σας το εξώφυλλο του νέου μου βιβλίου, που αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στις επόμενες μέρες, "Μέχρι το τέλος του χρόνου". Ένα βιβλίο που έγραψα με πολλή αγάπη, βάζοντας στις σελίδες του όλη μου το πάθος, μα κι ένα κομμάτι της καρδιάς και της ψυχής μου. Αν κάποιο βιβλίο μου έχει τα πιο πολλά στοιχεία από εμένα, τότε σίγουρα είναι αυτό...
Ελπίζω κι εύχομαι, λοιπόν, το μεγάλο "ταξίδι" της Κρυσταλλίας και του Κωνσταντίνου μας να σας παρασύρει σε μονοπάτια γεμάτα έντονα και δυνατά συναισθήματα.
Σας ευχαριστώ για την στήριξη και την αγάπη σας όλα αυτά τα χρόνια, μα κυρίως για το πως αγκαλιάσατε το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς", το οποίο πιστεύω πως μου άνοιξε νέους δρόμους και με οδήγησε σε νέους ορίζοντες.
Ευχαριστώ τον Σάββα Προβατίδη, με τον οποίο εδώ και 5 χρόνια έχουμε όχι μόνο μια εξαιρετική συνεργασία, αλλά και μια δυνατή φιλία (ακόμα και τις στιγμές που ο ένας θέλει να πνίξει τον άλλον), μα και τις Εκδόσεις Μάτι που είναι το καλύτερο εκδοτικό σπίτι που θα μπορούσα να έχω.
Ελίνα Μιαούλη... για μια ακόμα φορά σ' ευχαριστώ από καρδιάς για όλη την σκληρή δουλειά σου, μα και την ανοχή σου. Ξέρω πως σε ταλαιπωρώ, κάθε χρόνο, αλλά ελπίζω να πιστεύεις πως αξίζει τον κόπο. Αγαπώ σε!
Μα κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στα κορίτσια μου, τις Νικολέτα Μπαλοπήτου, Ειρήνη, Πάππου, Γιώτα Μήσιου, Χαιδουλίνα Μαυρογιώργου, Βίκυ Κωτούλα, Τόνια Αλιφέρη, Αργυρώ Χαρίτου. Να ξέρετε πως σας αγαπώ και πως αυτή η διαδρομή δεν θα ήταν ίδια χωρίς εσάς.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Γράμματα εραστών (6): "Σου χρωστούσα ένα χαμόγελο..."

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:07 π.μ. 4 σχόλια

Είναι παράξενο πράγμα ο χρόνος! Άλλοτε κυλάει υπερβολικά αργά, βασανιστικά, τόσο που νιώθεις ότι πνίγεσαι και δεν μπορείς να ξεφύγεις. Άλλοτε, πάλι, τρέχει τόσο γρήγορα όπως το νερό σ' ένα ορμητικό ρεύμα, παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, τα ζεις όλα έντονα και μετά σχεδόν δεν τα θυμάσαι. Μόνο μικρά, σκόρπια θραύσματα αναμνήσεων, στιγμών, πρόσωπα ανθρώπων, ξεπηδάνε περιστασιακά στο μυαλό σου, βγαίνοντας από τα σκοτάδια που παραμένουν κρυμμένες. Σου κάνουν ένα νεύμα, σαν να σε χαιρετάνε, και την επόμενη στιγμή χάνονται και πάλι.
Είμαστε παράξενοι κι εμείς οι άνθρωποι! Μπορεί να δώσουμε την ψυχή μας σε κάτι, ν' αγαπήσουμε κάποιον με όλο μας το είναι, να θρηνήσουμε για τις χαμένες μας αγάπες και να κλάψουμε μερόνυχτα προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τις απώλειές μας, όμως, όσο ο καιρός προχωράει, τόσο αλλάζει το πως νιώθουμε, αλλάζουμε κι εμείς, ξεχνάμε και πορευόμαστε σαν όλα όσα ζήσαμε να ήταν ένα όνειρο.
Σαν ένα όνειρο ήσουν κι εσύ για μένα... Ένα όνειρο που δεν πρόλαβε να γίνει εφιάλτης, γιατί το τέλος ήρθε πιο σύντομα απ' όσο περιμέναμε κι εμείς βγήκαμε αλώβητοι απ' αυτό. Ένα όνειρο που σκεφτόμουν πολύ τον πρώτο καιρό του χωρισμού μας, μα που λησμόνησα όσο αυτός περνούσε και με παρέσερνε σε μια ζωή χωρίς εσένα. Και, τελικά, ήταν εύκολο να μάθω να ζω χωρίς εσένα, κι ας μην το πίστευα εκείνες τις πρώτες εβδομάδες, ή και μήνες, που σε έφερνα στη θύμησή μου που και που για να μου κρατάς συντροφιά. Όμως, σταδιακά, έπαψα να σε θυμάμαι. Έτσι πίστευα, μέχρι σήμερα, που άξαφνα άκουσα μια γνώριμη φωνή που μ' έβγαλε απ' τη ρουτίνα μου. 
Στεκόμουν στην ουρά ενός καφέ και έδινα την παραγγελία μου όταν σε άκουσα να λες: "Τελικά δεν έχεις αλλάξει... Πάντοτε διπλός και μέτριος ο καφές σου."
Γύρισα και σε κοίταξα, κι αν και δεν μπορούσα να δω το πρόσωπό μου, είμαι βέβαιη πως άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου, όχι από ταραχή, αλλά από έκπληξη.
"Τι κάνεις εσύ εδώ;", σε ρώτησα, και χαμογέλασα ενώ φιλιόμασταν σταυρωτά, σαν δυο καλοί φίλοι που αντάμωσαν μετά από χρόνια.
"Πάει πολύς καιρός, έτσι δεν είναι; Πέντε χρόνια, συγκεκριμένα."
Πέντε χρόνια... Ούτε που το είχα συνειδητοποιήσει πως ήταν τόσα. Όταν έφυγες για να πας να ζήσεις στο Λονδίνο, μετρούσα τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά που ήσουν μακριά μου. Και αν με ρωτούσες, δεν θα ήξερα να σου πω πότε ακριβώς έπαψα να τα μετράω. Απλά, συνέβη, και συνέχισα τη ζωή μου σαν να μην υπήρξες ποτέ σ' αυτήν, γιατί εκεί με οδήγησε ο ίδιος ο ρυθμός της.
"Πράγματι, πολύς καιρός!", είπα και έμεινα να σε παρατηρώ για μερικές στιγμές.
Μου είπες πως δεν έχω αλλάξει, όμως εσύ άλλαξες. Το ντύσιμό σου έπαψε να είναι νεανικό, τα μαλλιά σου επιμελώς ατημέλητα, ενώ μπόρεσα να διακρίνω μικρές ρυτίδες στις άκρες των ματιών σου και λίγες λευκές τρίχες στους κροτάφους σου. Το ίδιο όμορφος μεν, διαφορετικός δε.
Σε ρώτησα για τη ζωή σου, τι κάνεις, πώς τα περνάς, κι εσύ με περισσό ενθουσιασμό άρχισες να μου μιλάς γι' αυτήν. Χάρηκα που φαινόσουν ευτυχισμένος με τις επιλογές σου, έστω κι αν αυτές σε είχαν σπρώξει ν' αφήσεις πίσω σου τη χώρα σου και τους φίλους σου που ήξερα πολύ καλά πόσο αγαπούσες.
"Παντρεύτηκες;", σε ρώτησα, και για μια στιγμή το χαμόγελο έσβησε στα χείλη σου, για να επανέλθει την αμέσως επόμενη στιγμή, κάνοντάς με να σκεφτώ πως ίσως ήταν την φαντασίας μου.
"Όχι!", μου απάντησες. "Εσύ;", ήρθε η ερώτησή σου, και ήταν η στιγμή να σου μιλήσω για τη δική μου τη ζωή, για τον άντρα μου, το παιδί μου, τη δουλειά μου, αυτό που κάποιος άλλος θ' αποκαλούσε ρουτίνα αλλά που για μένα είναι όλος μου ο κόσμος τώρα πια.
"Όπως βλέπεις, άλλαξα κι εγώ", σου είπα διορθώντάς σε γι' αυτό που είχες πει νωρίτερα.
Κούνησες το κεφάλι σου αρνητικά και απόρησα.
"Να, βλέπεις;", μου είπες και η απορία μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη. "Ακόμα γέρνεις το κεφάλι σου προς το δεξί σου ώμο όταν απορείς ή δεν είσαι σίγουρη πως καταλαβαίνεις για ποιο πράγμα σου μιλάει ο άλλος."
Ξαφνιάστηκα συνειδητοποιώντας, σαν πρώτη φορά, πως πράγματι έτσι ήταν.
"Τι άλλο πιστεύεις πως δεν έχει αλλάξει;", σε ρώτησα χαμογελώντας πονηρά, βάζοντας στοίχημα με τον εαυτό μου πως δεν θα είχες κάτι άλλο να μου πεις.
Ένα δυνατό αεράκι παρέσυρε τα μαλλιά μου, ανακατεύοντάς τα, κι εγώ προσπάθησα να τα φέρω και πάλι στη θέση τους, ενώ ένα ρίγος με διαπέρασε. Κοίταξες για μια στιγμή τον ουρανό και μετά μέσα στα μάτια μου.
"Φαίνεται πως θα βρέξει,", παρατήρησες, "πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να σε πονάει το πόδι σου εξαιτίας εκείνου του παλιού τραυματισμού σου." Συνοφρυώθηκα παραξενεμένη που θυμόσουν κάτι τέτοιο, κι εσύ συνέχισες χαμογελώντας. "Και ακόμα κυκλοφορείς μ' ένα φουλάρι μόνιμα τυλιγμένο στο λαιμό σου επειδή είναι ευαίσθητος και αρρωσταίνεις εύκολα."
Σταμάτησες να μιλάς, και μαζί με τον ήχο της φωνής σου, σαν να σταμάτησε για μια στιγμή να χτυπάει και η καρδιά μου στο στήθος μου.
"Τι άλλο;" σε ρώτησα με κάτι που μόνο σαν αγωνία θα μπορούσα να περιγράψω, κι εσύ έτριψες σκεπτικός το πηγούνι σου.
"Δεν τρως τίποτα όλη μέρα, παρά μονάχα όταν το στομάχι σου αρχίσει να διαμαρτύρεται έντονα. Έχεις προγραμματίσει τι θα κάνεις για τις επόμενες τρεις εβδομάδες και συγχύζεται όταν κάποιος παρεμβαίνει στα σχέδιά σου και τ' ανατρέπει. Δεν ακούς μουσική, παρά μονάχα όταν είσαι προβληματισμένη και θες να ξεφύγει το μυαλό σου, ή όταν χρησιμοποιείς συγκοινωνίες, επειδή δεν αντέχεις τις φωνές του κόσμου. Και τότε, αρκετές φορές, ξεχνιέσαι και σιγοτραγουδάς τόσο πλέον ακούγεσαι αλλά δεν σε νοιάζει. Τα Σαββατόβραδα παρακολουθείς αισθηματικές κομεντί, αλλά αν κάποιος σε ρωτήσει, αρνείσαι κατηγορηματικά πως σου αρέσουν. Διαλέγεις καλαμάκι για τον καφέ σου σύμφωνα με το χρώμα των ρούχων που φοράς, ενώ ποτέ δεν δοκιμάζεις τα ρούχα που αγοράζεις γιατί πάντοτε είσαι βιαστική. Όταν κάτι σε στεναχωρεί, υποκρίνεσαι πως δεν σε νοιάζει, αλλά στην πραγματικότητα περιμένεις να μείνεις μόνη σου για να κλάψεις χωρίς να σε δει κανείς. Λες αυτό που σκέφτεσαι χωρίς να σε νοιάζει αν είσαι συμπαθής, αλλά ποτέ δεν ξεχνάς ν' αυτοσαρκάζεσαι. Έχεις ακόμα εκείνο το απαίσιο ξεχειλωμένο μπλουζάκι των Iron Maiden, γιατί ισχυρίζεσαι πως είναι βολικό για μέσα στο σπίτι. Δεν μπορείς να κοιμηθείς χωρίς να είσαι σκεπασμένη, ακόμα κι αν έξω ένα σαράντα βαθμούς. Αγαπημένο σου γλυκό είναι η σοκολάτα, αλλά στο παγωτό προτιμάς την κρέμα, ενώ αν έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στην πίτσα και το σουβλάκι εσύ θα διαλέξεις το πρώτο -πράγμα πολύ παράξενο ούσα Ελληνίδα-, ενώ αγαπημένη σου γεύση σε τσίχλα είναι ο δυόσμος. Και πάω στοίχημα πως κάτω απ' αυτό το στενό ζιβάγκο, ακόμα φοράς εκείνο το φυλακτό που σου χάρισε η γιαγιά σου όταν ήσουνα μικρή. Έχω δίκιο σε κάτι απ' όλα αυτά;"
Σάστισα, και για πρώτη φορά απ' τη στιγμή που συναντηθήκαμε, έχασα την ψυχραιμία μου και τα χείλη μου τρεμόπαιξαν θέλοντας να πω λέξεις που σκάλωσαν στο λαιμό μου. Φωνή δεν έβγαινε από μέσα μου, παρά που χιλιάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου χωρίς, ωστόσο, να μπορούν να μεταμορφωθούν σε λέξεις. Πώς μπορούσες να θυμάσαι τόσα μικρά κι ασήμαντα πράγματα για μένα; Πώς ήταν δυνατόν να θυμόσουν τόσα πολλά όταν εγώ, μέχρι πριν λίγο, δεν θυμόμουν τίποτα για σένα. Κι όμως, ακούγοντάς σε να μου λες αυτά τα λόγια, μία μία οι μνήμες επέστρεψαν και με συνέτριψαν. Μικρά, απλά πράγματα, καθημερινά, συνηθισμένα, που όμως συνέθεταν εσένα, τουλάχιστον στο τότε. 
"Ίσως, τελικά, να μην έχω αλλάξει τόσο όσο πίστευα" αποκρίθηκα απαλά όταν κατάφερα να ξαναβρώ τον ήχο της φωνή μου.
"Όχι," είπες, "δεν έχεις αλλάξει. Το βλέπω στα μάτια σου" συμπλήρωσες, και δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ τι έβλεπες εκείνη τη στιγμή μέσα σ' αυτά.
"Εσύ, τελικά, άλλαξες όσο πιστεύω;" βρήκα την τόλμη να σε ρωτήσω και χαμογέλασες.
"Όχι, ούτε εγώ έχω αλλάξει" είπες με σταθερή φωνή. "Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν."
Ήθελα να σε ρωτήσω τι πράγματα ήταν αυτά, τι δεν είχε αλλάξει για σένα, όμως δεν τόλμησα να το κάνω. Δεν βρήκα το κουράγιο. Φοβόμουν ποια μπορεί να ήταν η απάντησή σου, επειδή δεν ήξερα ποια θα έπρεπε να είναι η δική μου αν με ρωτούσες το ίδιο.
"Λοιπόν, πρέπει να φύγω" είπα κοιτάζοντας το ρολόι μου με κάποια νευρικότητα. "Χάρηκα που σε είδα, αλήθεια" συμπλήρωσα σαν να ήταν απαραίτητο να επιβεβαιώσω κάτι που δεν ήμουν σίγουρη τι ήταν αυτό.
"Κι εγώ" απάντησες, και με φίλησες κάπως αμήχανα στο μάγουλο, πιέζοντας για μια μόνο στιγμή, απαλά, λες και φοβόσουν μην το σπάσεις, το χέρι μου. "Να είσαι πάντα καλά... και να χαμογελάς περισσότερο" είπες και ξεκίνησες ν' απομακρύνεσαι.
Απέμεινα να σε παρατηρώ μέχρι που χάθηκες ανάμεσα στο πλήθος, τόσο ξαφνικά και γρήγορα όσο είχες εμφανιστεί, και παρ' όλα ταύτα συνέχισα ν' ακούω τα τελευταία σου λόγια να επαναλαμβάνονται μες το μυαλό μου ξανά και ξανά. Και τότε κύλησε ένα δάκρυ, γιατί το χρωστούσα σε αυτό που είχαμε και χάσαμε. Και την αμέσως επόμενη στιγμή χαμογέλασα, επειδή σου χρωστούσα ένα χαμόγελο γι' αντίο και δεν στο χάρισα ποτέ, όπως το χρωστούσα και σε μένα, κάθε μέρα, κι εσύ μου το θύμισες. Και σ' ευχαριστώ γι' αυτό... Σ' ευχαριστώ που δεν με ξέχασες... Σ' ευχαριστώ που μου θύμισες όσα είχα ξεχάσει... Σ' ευχαριστώ που μου θύμισες εσένα...

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Η Κατερίνα Μπακιρτζόγλου για το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 3:45 μ.μ. 2 σχόλια
Η Κατερίνα Μπακιρτζόγλου διάβασε το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" και έγραψε στο Facebook:

 
"Έχω συγκλονιστεί...ένα βιβλίο που σίγουρα δεν γράφτηκε με κάποια πένα...οφείλω να ομολογήσω ότι θέλει καρδιά για να γραφτεί ..όσο απλή και ευκολοδιάβαστη είναι η γραφή του τόσο σύνθετα και πολύπλοκα τα μηνύματα που μου πέρασε.Ειλικρινά ένα μεγάλο ευχαριστώ!!!"

Κατερινάκι μου... το τι με συγκινείς και το πόσα ευχαριστώ θέλω να σου πω, δεν περιγράφεται! Να 'σαι πάντα καλά κι ελπίζω, στο εγγύς μέλλον, να σε "ταξιδέψω" εξίσου δυνατά και όμορφα!

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Βίντεο από την παρουσίαση του "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" στη Λαμία

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 4:16 μ.μ. 2 σχόλια
Και συνεχίζοντας τις ανασκαφές στα αρχεία του υπολογιστή, αλλά και στο παρελθόν μου, θα σας μεταφέρω στο Public Λαμίας, στις 17 Μαρτίου 2016, όπου η κυρία Μαίρη Πράσσα-Ζαπουνίδου παρουσίασε το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" στο υπέροχο κοινό της πόλης. Τι κι αν έχει περάσει ένας χρόνος, θυμάμαι πάντα με αγάπη εκείνο τ' απόγευμα. Ακολουθεί βίντεο με ηχητικό ντοκουμέντο της παρουσίασης καθώς και φωτογραφίες.


Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Βίντεο από την παρουσίαση του "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" στην Κατερίνη

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 2:17 μ.μ. 3 σχόλια
Θα μου πείτε πως ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, και δεν θα έχετε και άδικο, αλλά κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα στα αρχεία του υπολογιστή μου, διαπίστωσα πως έχω κάποια βίντεο με στιγμές από περσινές παρουσιάσεις του "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" που δεν έχω μοιραστεί μαζί σας. Έφτασε η ώρα να το κάνω, λοιπόν, ξεκινώντας με το πρώτο βίντεο, που περιέχει ηχητικό αρχείο και φωτογραφίες από την παρουσίαση της Κατερίνης, στις 05 Δεκεμβρίου 2015. 
Ευχαριστώ θερμά τον κόσμο της Κατερίνης που πάντα μας στηρίζει και μας δείχνει την αγάπη του, την κα Μαίρη Ζαπουνίδου (Εκπαιδευτικός) που μίλησε για το έργο μου, μα και την εκπληκτική Εμμανουέλα Μαργιούλα που διάβασε με τρόπο μοναδικό αποσπάσματα αυτού.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Το διήγημά μου, "Αδιέξοδη σιωπή", ανάμεσα στα διακριθέντα του Διαγωνισμού Φαντασία 2017

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 4:07 μ.μ. 4 σχόλια

Το είδος μου -συγγραφικά πάντα- είναι το αισθηματικό και κοινωνικό μυθιστόρημα. Παρ' όλα ταύτα, αγαπώ τη λογοτεχνία του φανταστικού και τα θρίλερ, αλλά την ίδια στιγμή, έχω μια μικρή, αν όχι αντιπάθεια, προκατάληψη απέναντι στα διηγήματα. Ωστόσο, το θέμα του συγκεκριμένου διαγωνισμού, χτύπησε ένα εσωτερικό καμπανάκι και σκέφτηκα: "Δε βαριέσαι! Τι έχεις να χάσεις;", με αποτέλεσμα να κάτσω και να γράψω κι εγώ μια ιστορία 2500 λέξεων, η οποία πίστευα πως θα περνούσε στα ψιλά, όντας πολύ έξω από μένα. Και όμως, προκάλεσα στον εαυτό μου και προς μεγάλη μου χαρά -κι έκπληξη- ενημερώθηκα πως το διήγημά μου βρίσκεται ανάμεσα στα διακριθέντα. Ευχαριστώ πολύ για την τιμή! Τελικά καλά τα έλεγα... οι "ταμπέλες" υπάρχουν απλά για να έχουμε να λέμε. Αν θέλουμε, όλα τα μπορούμε!

Αναλυτικά τ' αποτελέσματα του διαγωνισμού στον παρακάτω σύνδεσμο:

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Γράμματα εραστών (5): "Θυμάμαι... Εσύ;"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 12:22 μ.μ. 4 σχόλια


"Θυμάσαι;"
Αυτό με ρωτούσες πριν από κάθε μας ξεκίνημα. Αν θυμάμαι εσένα. Αν θυμάμαι τα φιλιά σου. Αν θυμάμαι όσα ζήσαμε μαζί. Αν θυμάμαι τους όρκους που ανταλλάξαμε. Αν θυμάμαι πως κάποτε ήσουν όλος μου ο κόσμος. Αν θυμάμαι το πόσο σ' αγαπούσα...
Και κάθε φορά, χωρίς ενδοιασμό, μα μ' ένα κόμπο στο λαιμό, σου απαντούσα: "Ναι, θυμάμαι!".
Και τότε ο χρόνος σταματούσε και το παρελθόν μας απωθούσα στα πιο σκοτεινά μέρη του μυαλού μου, όχι γιατί ήθελα να το ξεχάσω, αλλά γιατί προσπαθούσα να υποκριθώ για να μας δώσω μία ακόμα ευκαιρία στο όνειρο. Αλλά θυμόμουν... Όπως εσένα, έτσι θυμόμουν και το παρελθόν μας που όλο επέστρεφε πιο δυνατό και γινόταν παρόν και μέλλον για εμάς. Γιατί, στον ατέρμονο κύκλο της ζωής μας, ήμασταν από την αρχή καταδικασμένοι να τελειώνουμε ότι αρχίζαμε και ξανά απ' την αρχή.
Και κάθε φορά που έλεγα πως κουράστηκα, πιο πολύ από πριν σε αγαπούσα. Και κάθε φορά που έφευγα μακριά σου, πιο πολύ ήθελα να βρίσκομαι κοντά σου. Και κάθε φορά που έλεγα πως ποτέ πια δεν θα γυρνούσα, με μεγαλύτερη βιασύνη έτρεχα κοντά σου για να βρεθώ ανάμεσα στα χέρια σου που μ' έκλειναν στην αγκαλιά σου και με έσφιγγαν στερώντας μου ένα κομμάτι από εμένα.
Αλήθεια, πότε ξεκίνησε αυτό; Πότε ήταν που σταμάτησα να νοιάζομαι για μένα και όλη μου η έννοια έγινες εσύ και τα δικά σου θέλω; Πότε παραδόθηκα στο πρόσταγμά σου, που όσο με καλούσε κοντά σου, τόσο έμοιαζε να μ' απωθεί και να με διώχνει χιλιόμετρα και τέρμινα μακριά από σένα; Πότε έπαψα να είμαι το κορίτσι εκείνο που αγαπούσε τη ζωή, κι έγινα το κορίτσι εκείνο που δεν αγαπούσε τίποτα άλλο παρά μονάχα εσένα;
Θυμάμαι τις νύχτες που ξαγρύπνησα και έκλαψα πονώντας εξαιτίας σου. Θυμάμαι όλα τα όνειρα που έγιναν εφιάλτες. Θυμάμαι κάθε ξημέρωμα που σκοτείνιαζε από θλίψη. Θυμάμαι κάθε καρδιοχτύπι που προκαλούσε κάθε νέα σου απόρριψη, κάθε σου παιχνίδι σε βάρος της ψυχής μου που μαύρισε και χάθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Και, μα τω Θεώ, τι έχει απομείνει από εμένα; Τι έχει απομείνει απ' αυτό που ήμασταν οι δυο μας και αυτό που απέγινα δυστυχώντας για εσένα; 
Ένα απέραντο κενό, αυτό έχει απομείνει, μάτια μου, και ανάμεσα στα τείχη που ύψωσε περιπλανιέμαι και ψάχνω μάταια να βρω μια χαραμάδα φως, όχι για να βρω τη λύτρωση, αλλά την χαμένη που πίστη στην ελπίδα πως μπορεί κάποτε, πραγματικά, όλο αυτό το μαρτύριο να τελειώσει. Μα μπορεί, αλήθεια, να τελειώσει, αν η αυλαία δεν πέσει οριστικά; Αν δεν πείσω την καρδιά μου να πάψει να σ' αγαπά και ν' αρχίσει να σε μισεί για όλα τα σημάδια που άφησες πάνω της, σημάδια που πονάνε και ματώνουν και μόνο στο άκουσμα της δικής σου της φωνής; Μια φωνή που με καλεί να την ακολουθήσω και πάλι στην κόλαση μιας αγάπης καταδικασμένης να μην πραγματωθεί ποτέ; Γιατί αυτό είμαστε! Μια αγάπη που ακροβατεί ανάμεσα στον εφιάλτη και στο όνειρο, με το πρώτο να βγαίνει πάντα νικητής όσο κι αν αγωνίζεται το δεύτερο.
Μ' αγαπάς, μου λες, και κάθε φορά με φέρνεις κοντά σου... Τόσο απλά... Τόσο αβίαστα... Τόσο εύκολα... Θύμα σου αιώνιο, να προσμένω τη στιγμή που θ' ακούσω τα λόγια σου αυτά. Υποσχέσεις εικονικές, ψεύτικες, απραγματοποίητες στο άπειρο του χρόνου. Όμως, είναι πράγματι αρκετό αυτό; Μπορεί η ελπίδα να είναι αρκετή; Μπορώ να συνεχίσω να θυμάμαι και από τη θύμηση αυτή να κρατιέμαι απελπισμένα στη ζωή και στα αόρατα εκείνα νήματα που με δένουνε μαζί σου; Νομίζω πως μπορώ, γιατί ό,τι κι αν λέω, ό,τι κι αν κάνω, όσο κι αν πονάω και υποφέρω,θυμάμαι κάθε φορά που σ' αγάπησα από την αρχή, και όσο κι αν δεν το θέλω, είμαι έτοιμη να το κάνω ξανά και ξανά και ξανά...
Εσύ; Με αγάπησες ποτέ αληθινά, κι αν ναι, μ' αγαπάς ακόμα; Έχεις υποφέρει στο ελάχιστο απ' όσο έχω υποφέρει εγώ; Έχεις περάσει νύχτες ξάγρυπνος βλαστημώντας για τις αδυναμίες και τα λάθη σου; Έχεις βιώσει την αγωνία του ότι το "τέλος" μπορεί αυτή τη φορά να είναι οριστικό; Έχεις γραπωθεί απελπισμένος στην ελπίδα και στην κρυφή, αμαρτωλή επιθυμία της πραγμάτωσης;
Αλήθεια... Εσύ θυμάσαι;

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Μάθετε να οδηγείτε και -επιτέλους- σεβαστείτε τους νεκρούς!

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 9:15 π.μ. 4 σχόλια

Σε μία χώρα με μηδενική οδηγική συνείδηση, πάντοτε ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει! Αλήθεια, έχουμε κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη, έχουμε αναρωτηθεί αν φταίμε κι εμείς για την όλη κατάσταση, αν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε προσθέσει το λιθαράκι μας σε όλη αυτή την οδηγική ασυδοσία που μας έχει κατατάξει σε μία από τις πρώτες θέσεις τροχαίων ατυχημάτων, παγκοσμίως, ως χώρα; Μάλλον όχι και αυτό γιατί, όπως συνηθίζουμε, κοιτάζουμε την καμπούρα του διπλανού μας αλλά τη δικιά μας ποτέ.
Όλοι μας φταίμε, μάγκες, απ' όποια μπάντα κι αν το εξετάσουμε το θέμα! Μην βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος, αλλά ούτε και να ηθικολογούμε όταν όλοι μας έχουμε ξεπεράσει το όριο ταχύτητας, έχουμε παρκάρει παράνομα, έχουμε παραβιάσει stop ή ακόμα και φανάρι, έχουμε μπει ανάποδα σε μονόδρομο, έχουμε βάλει το παιδί μας πάνω σε μηχανάκι -τις περισσότερες φορές χωρίς καν να φοράει κράνος- ή στη θέση του συνοδηγού, έχουμε πιει κι έχουμε πιάσει τιμόνι -ή έχουμε μπει σε αυτοκίνητο άλλου που έχει πιει-  και χίλια δυο άλλα, ζητώντας πολλές φορές και τα ρέστα ενώ το λάθος ήταν ξεκάθαρα δικό μας.


Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή το γνωστό πλέον ατύχημα, ένα θέμα που κανιβάλισαν δεόντως τα κανάλια και στα διάφορα sites, και πάνω στο οποίο όλοι έσπευσαν να κάνουν κοινωνική -μα και ηθικολογική - κριτική. Προσωπικά πιστεύω πως ναι, είναι φριχτό αυτό που συνέβη, τρομακτικό και αποτρόπαιο, αλλά όχι σοκαριστικό στη βαθύτερη πραγματικότητά του, όχι αν το εξετάσουμε λίγο πιο σοβαρά. Αν ο οδηγός της Porsche δεν ήταν γιος ματσωμένου επιχειρηματία, ούτε οδηγούσε το συγκεκριμένο αμάξι, η είδηση αυτή ναι μεν δεν θα είχε περάσει στα ψιλά, ούτε όμως θα είχαν ακουστεί βρισιές και κατάρες που με κάνουν να ντρέπομαι, όχι μόνο που είμαι άνθρωπος, αλλά και που είμαι Ελληνίδα. Γιατί οι Έλληνες ανέκαθεν τιμούσαν τους νεκρούς τους, και αυτό θα περίμενα να συμβεί και σε μια περίπτωση όπως αυτή, που τόσα σπίτια έκλεισαν.
Το συγκεκριμένο περιστατικό απλά τυγχάνει να είναι ένα πολύ πιο ακραίο και σπάνιο από τόσα και τόσα που συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους όλης της χώρας, η αγριότητα του οποίου δεν θα έπρεπε απλά να μας ταράζει στιγμιαία, αλλά να μας ταρακουνά και να μας αφυπνίζει, οδηγώντας μας στο να αποκτήσουμε -επιτέλους- οδηγική συνείδηση και σωστή συμπεριφορά στους δρόμους, κάτι που αύριο μεθαύριο θα μεταφέρουμε και στα παιδιά μας. Σαφώς και δεν έχουμε το καλύτερο οδικό δίκτυο, αφού το πιθανότερο είναι πως οι συγκοινωνιολόγοι και οι μελετητές σχετικών έργων ποτέ δεν έχουν βγει από το γραφείο τους, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι δικαιολογία. Όχι όταν στη θεωρία είμαστε όλοι ειδήμονες, αλλά στην πράξη κάνουμε άλλα. Όχι όταν κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, χωρίς να σεβόμαστε τον ανθρώπινο πόνο και βγάζοντας βιαστικά κι εύκολα συμπεράσματα.

Αλίμονο στα θύματα της ασφάλτου... Αλίμονο σε αυτή τη μανούλα που δεν πρόλαβε να χαρεί τη ζωή της, στο μωράκι που τίποτα δεν πρόλαβε να ζήσει, στον πατέρα που θα στοιχειώνουν τα όνειρά του αναμνήσεις της τρομακτικής αυτής ημέρας για μια ζωή. Αλίμονο και σ' ένα παλικάρι που ίσως δεν είχε το μυαλό μες το κεφάλι του, ίσως έπεσε θύμα συγκυρίας, αλλά που σε κάθε περίπτωση, η ζωή του οποίοι τερματίστηκε έτσι άδοξα κι έγινε δολοφόνος στη δύση αυτής, μα και σ' έναν πατέρα που -λογικά- θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του βυθισμένος στις προσωπικές του ενοχές. Αλίμονο στην οικογένεια του συνοδηγού της Porsche που δεν θα δει το αγόρι της να εκπληρώνει τα όνειρα και τους στόχους του.
Και όχι, δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω το "κωλόπαιδο", όπως το αποκάλεσαν πολλοί -και ακόμα χειρότερα- που έτρεχε με 200 και πλέον χιλιόμετρα στην Εθνική, αλλά να σας θυμίσω πως όταν πριν έναν χρόνο συνέβη το ατύχημα του Παντελίδη (ενός ακόμα γνωστού προσώπου με λεφτά) μεγάλη μερίδα έσπευσε να τον δικαιολογήσει, ενώ υπήρξαμε κάποιοι που λέγαμε πως αν είχε σκοτώσει κάποιον, δεν θα έλεγαν τα ίδια. Ε λοιπόν, ψάξτε να βρείτε τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις, αλλά και στο πόσο εύκολα αθωώνουμε ή καταδικάζουμε ανθρώπους και ψυχές. Ας βγάλουμε τον σκασμό, λοιπόν, ας σεβαστούμε τους ανθρώπους που έφυγαν και ας αφήσουμε τις οικογένειές τους να θρηνήσουν όπως πρέπει.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Η Σοφία για το "Μη με ξεχάσεις"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 3:49 μ.μ. 4 σχόλια
Η Σοφία διάβασε το "Μη με ξεχάσεις" κι έγραψε στο Goodreads:



"Η Αλεξάνδρα και ο Ανδρέας ήταν οι καλύτεροι φίλοι από 6 χρόνων! Μια φιλιά που κρατάει 20 χρόνια και πέρασε από πολλές καταστάσεις. Η Άλεξ παντρεύεται σε μια βδομάδα και ο Ανδρέας είναι έτοιμος να τη χάσει. Ή μήπως δεν είναι αργά για να της αποκαλύψει τα συναισθήματα του και να τολμήσει για μια ευκαιρία μαζί της;
Πραγματικά υπέροχη ιστορία! Παρ' ότι συνήθως προτιμώ τα ξενόγλωσσα μυθιστορήματα, το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν αρκετά ευχάριστο στο να το διαβάσεις και με συνεπήρε από τη πρώτη στιγμή! Αγαπώ ιδιαίτερα τις ιστορίες αγάπης που οι πρωταγωνιστές ήταν παιδικοί φίλοι και ειδικά όταν βλέπω σκηνές από το παρελθόν τους.
Το βιβλίο αυτό είχε τα πάντα! Χαρά, γέλιο, συναίσθημα, θλίψη και θυμό. Μου προκάλεσε ιδιαίτερα αγανάκτηση καθώς προσπαθούσα να καταλάβω γιατί φέρονταν έτσι και ήθελα τόσο πολύ να έχει ευτυχισμένο τέλος για όλους! Πιστεύω πως θα μπορούσα άνετα να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον και το συστήνω σε όλους όσους αγαπούν τέτοιες ιστορίες!"

Σοφία μου, σ' ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα και γλυκά σου λόγια. Χαίρομαι που σου άρεσε ο Ανδρέας μου, αλλά και η ιστορία που είχε να πει, και που δεν απογοητεύτηκες. Θα είναι χαρά μου στο μέλλον να διαβάσεις και άλλες ιστορίες μου και να μοιραστείς την άποψή σου μαζί μου. Καλή και δημιουργική συνέχεια. 

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Η Χριστίνα Λελή για το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 3:45 μ.μ. 2 σχόλια
Η Χριστίνα Λελή διάβασε το "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς" κι έγραψε στο blog της:



"Από τη μια έχουμε την Ιόλη. Ένα κορίτσι από πλούσια οικογένεια, με πατέρα επιφανή δικηγόρο. Η ίδια σπουδάστρια νομικής. Η ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα της, η εκτίμηση στο πρόσωπό του κι οι ηθικές αρχές με τις οποίες την μεγάλωσε, έχουν δημιουργήσει ένα πλάσμα συγκροτημένο, μακριά από το στερεότυπο του πλουσιοκόριτσου, που δεν κρίνει, δεν κατακρίνει και θέλει να προσφέρει απλόχερα. Η σχέση της με την μητέρα της από την άλλη, κάθε άλλο παρά ιδανική. Μια γυναίκα υπερφίαλη που, ενώ σαφώς αγαπάει την κόρη της, δείχνει να αγαπάει πιο πολύ την κοινωνική της θέση, το στάτους, τον πλούτο, την πολυτέλεια και προσπαθεί να επιβάλει στην Ιόλη τους κανόνες της "καλής κοινωνίας". Η Ιόλη ασφυκτιά μέσα σε όλα αυτά  και βρίσκει διέξοδο στους φίλους της, φοιτητές και φοιτήτριες, ανθρώπους απλούς, μακριά από όλα όσα η ίδια απεχθάνεται.

Από την άλλη ο Στέφανος, επίσης γόνος εύπορης οικογένειας. Φοιτητής κι εκείνος της νομικής, ένα πανέμορφο αγόρι. Η σχέση του με τον πατέρα του από ανύπαρκτη ως φρικτή. Ορφανός από μητέρα, καθώς πέθανε από καρκίνο όταν ο ίδιος ήταν μικρό αγόρι. Μοναδικός συγγενής αλλά  και στενότερος φίλος του, ο θείος του, ο αδερφός του πατέρα του. Ο Στέφανος, παρ΄ατις αντιξοότητες, είχε καταφέρει να ζει μια φυσιολογική ζωή, να έχει παρέες, φίλους, ερωτικές σχέσεις. Ώσπου, ένα αναπάντεχο γεγονός έρχεται να ανατρέψει τα πάντα για εκείνον, να τον κάνει να κλειστεί στον εαυτό του και να απομονωθεί από τους πάντες, εκτός του θείου του/

Όταν η Ιόλη θα γνωρίσει το Στέφανο, η έλξη θα είναι εκρηκτική. Θα βρεθούν κι οι δύο αντιμέτωποι με τους χειρότερους φόβους τους και θα κληθούν να τους ξεπεράσουν. Θα έρθουν σε σύγκρουση με όλους και κυρίως την οικογένεια και τους φίλους της Ιόλης. Θα δουν πως είναι να πατάς κάτω τον εγωισμό σου, να γίνεσαι ένα με το χώμα και να μην μπορείς να αναπνεύσει χωρίς τον άνθρωπο που αγαπάς. Θα δούνε πώς είναι να παλεύεις κόντρα σε όλους και κόντρα σε κάθε πιθανότητα και πώς από το πουθενά γεννιούνται δυνάμεις που δεν πίστευες ότι είχες.

Και πάνω που όλα δείχνουν να φτιάχνουν και η ζωή να κυλάει αρμονικά, μια νέα βόμβα έρχεται να ταράξει τα γαλήνια νερά τους κι ακούει στο όνομα Οδυσσέας! Θα καταφέρουν η Ιόλη και ο Στέφανος να υπερπηδήσουν και αυτό το εμπόδιο; Θα μπορέσουν να πάρουν αποφάσεις που θα αλλάξουν όλη τη ζωή τους και να τις υποστηρίξουν; Και τελικά ποιοι άνθρωποι πραγματικά τους αγαπούν και θα σταθούν στο πλευρό τους; Δίνει η ζωή δεύτερες ευκαιρίες;

Το βιβλίο αυτό της Γιώτας Παπαδημακοπούλου αγγίζει τόσεςδιαφορετικές πτυχές που σε ζαλίζει, σε στροβιλίζει μέσα σε έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων. Είναι καλογραμμένο, με απλή και παρασταστική γλώσσα. Όμως, αυτό που με κέρδισε δεν είναι οι όμορφες περιγραφές, ούτε καν οι δυνατοί και συγκροτημένοι χαρακτήρες. Είναι με πόση ευαισθησία και πόσο σεβασμό προσεγγίζει θέματα που ακόμα και σήμερα είναι ταμπού για την κοινωνία μας. Με πόση αντικειμενικότητα προσπαθεί να δείξει και τις δύο πλευρές, τα σωστά και τα άδικα. Με κέρδισε γιατί κλείνοντας το βιβλίο, όχι μόνο ένιωσα πως έμαθα πολύ σημαντικά πράγματα, αλλά επίσης ένιωσα πως έγινα καλύτερος άνθρωπος."

Kοριτσάκι μου γλυκό... τι να πω! Υπέροχη κριτική, συγκινητικά λόγια... όσα ευχαριστώ και να σου πω θα είναι πολύ λίγα! Πραγματικά, με άγγιξε η άποψή σου, και χαίρομαι που και το βιβλίο μου κατάφερε ν΄ αγγίξει εσένα.

Μπορείτε να επισκεφτείτε το blog της Χριστίνας ακολουθώντας τον σύνδεσμο: 

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Οι "Ξεπεσμένοι Άγγελοι" μέσα από τα δικά σας μάτια... ξανά

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 7:40 μ.μ. 2 σχόλια
Καιρό έχω ν' ανεβάσω φωτογραφίες σας, και πριν λίγο συνειδητοποίησα πως έχουν μαζευτεί ένα σωρό, οπότε καιρός να τις μοιραστώ μέσω τούτου του άμοιρου blog, χαμογελώντας για ακόμα μία φορά με χαρά και με συγκίνηση. Σας ευχαριστώ, όλους...


Ο Αναστάσιος Γαρδίκης επισκέφτηκε τη φίλη μου και κουμπάρα του, Ειρήνη Πάππου, στη Θεσσαλονίκη, και δεν έβγαινε από το σπίτι γιατί διάβαζε, με αποτέλεσμα η Ειρήνη να με βρίζει αλλά δεν πειράζει... Το γέλιο που έκανα θα μου μείνει αξέχαστο...


Η Σταυρούλα Σπυρέλη πάντα έχει έναν καλό λόγο, μια γλυκιά κουβέντα σου πει. Αυτή τη φορά, είπε να μοιραστεί και μια γλυκιά εικόνα.


Ο Θάνος απέκτησε το βιβλίο μου και η αλήθεια είναι πως η τοποθέτησή του στη βιβλιοθήκη του, είναι μεν περίεργη, αλλά σίγουρα πρωτότυπη.


Η Θεοδώρα απολαμβάνει την υπέροχη αυτή θέα, στο λιμάνι της Χαλκίδας, κάνοντας την καλύτερη δουλειά... διαβάζοντας!


Η Βάσω Πετράτου σουλατσάρει για ακόμα μία φορά στα Public, και για μία ακόμα φορά, το βιβλίο μου βρίσκεται στα ράφια της Φανταστικής Λογοτεχνίας. Κάποιος πρέπει να τους ενημερώσει, επιτέλους!


Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Σαλαμίνας παρέλαβε τα βιβλία, δωρεά, του εκδοτικού μας οίκου, και είπε να μας ευχαριστήσει στέλνοντάς μας φωτογραφίες.


Άλλη μία φωτογραφία από τα Public, του Αγίου Δημητρίου συγκεκριμένα, και από τον Δημήτρη Μπαγετάκο, που επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά πως αυτό το βιβλίο, στα συγκεκριμένα καταστήματα, δεν θα βρεθεί ποτέ στο σωστό ράφι.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Συνέντευξη στη ηλεκτρονική εφημερίδα "The Daily Owl"

Αναρτήθηκε από Γιώτα Παπαδημακοπούλου στις 6:36 μ.μ. 6 σχόλια

Πριν από μερικές ημέρες συναντήθηκα με τη Ναταλία Σαϊτάκη, με την οποία κάναμε μια πολύ όμορφη, ενδιαφέρουσα και εφ' όλης της συζήτηση -γιατί έτσι προτιμώ να την αντιμετωπίσω και όχι ως συνέντευξη-, την οποία και η ίδια παρουσίασε μέσω της ανανεωμένης "The Daily Owl" με μοναδική αισθητική και εξαιρετικά πρωτότυπο τρόπο. Την ευχαριστώ θερμά για το "πορτρέτο" αυτό, που το λάτρεψα, αλλά και την αγαπημένη, μαγική, ηλεκτρονική εφημερίδα, για τη φιλοξενία.

Μπορείτε να διαβάσετε την σχετική συνέντευξη στο ακόλουθο link:
 

Giota's Diaries Copyright © 2009 Paper Girl is Designed by Ipietoon Sponsored by Online Business Journal