Αναμφίβολα, τα ταξίδια αστραπή είναι εξαιρετικά κουραστικά. Ο καθένας από εμάς, όταν ταξιδεύει, προτιμά να έχει την δυνατότητα να παραμείνει κάποιες ημέρες στον τελικό του προορισμό, όμως κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα εφικτό. Η οικογένεια, η δουλειά, οι λοιπές υποχρεώσεις, απαιτούν μεγάλο μέρος του χρόνου μας, αλλά αυτό είναι κάτι που προσωπικά έχω πλέον αποδεχτεί, αφού είναι η δική μου καθημερινότητα, αυτή που έχω επιλέξει και το σημαντικότερο, αυτή που αγαπώ -παρά την τρέλα της.
Τέλος πάντων, για να επανέλθω στο θέμα μας, χθες βρέθηκα στα Χανιά, προκειμένου να παρουσιάσω το νέο μου βιβλίο, "Όταν ξέρεις ν' αγαπάς". Τι να πω γι' αυτήν την πόλη... Μπορεί να είχα χρόνια να την επισκεφτώ, αλλά ήταν όπως την θυμόμουν, το ίδιο μυστηριώδης, γοητευτική και όμορφη, με τα δικά της φαντάσματα να ζουν στις σκιές και να σε μαγεύουν. Ένας τόπος γεμάτος ιστορία, όμορφες αναμνήσεις -για μένα-, μια πόλη ονειρική που δεν γίνεται να μην μπει στην καρδιά σου. Όπως καταλαβαίνετε, οι λέξεις είναι φτωχές και λίγες... Αν δεν έχεις δει τα Χανιά, αν δεν τα έχεις ζήσει, ποτέ δεν θα τα περιγράψεις όπως πραγματικά είναι, εκτός κι αν κατάγεσαι από εκεί και έχεις το απαραίτητο ταλέντο -όπως ο Πολυχρόνης καλή ώρα, στον οποίο θα αναφερθώ σε λίγο.
Χθες, λοιπόν, είχα μια πολύ έντονη και γεμάτη ημέρα που θα την θυμάμαι για πάντα. Μια μέρα που παρά τις όποιες αντίξοες συνθήκες, εξελίχτηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χαρίζοντάς μου αναμνήσεις, χαμόγελα, γλυκές κουβέντες, αλλά και γνωριμίες με ανθρώπους που πολύ θα ήθελα να μπορέσω να συναντήσω και πάλι στο κοντινό μέλλον. Είπαμε, ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός όταν βρίσκεσαι συντροφιά με όμορφους ανθρώπους.
Όμως, θέλω να ευχαριστήσω κάποιους ανθρώπους ξεχωριστά...
Πρώτη απ' όλους, την Ελένη Κουτσουπάκη, ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου "Librairie". Την ευχαριστώ όχι μόνο για την πρόσκλησή της, αλλά για την υπέροχη φιλοξενία της. Πραγματικά, αισθάνθηκα σαν να ήμουν στο σπίτι μου και μπορεί εκείνη να μην το καταλαβαίνει, αλλά υπερέβαλλε εαυτόν προκειμένου να έχω την καλύτερη δυνατή διαμονή, σε όλα τα επίπεδα. Η Ελένη, αν και αγχώδης, είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, που αγαπάει με πάθος αυτό που κάνει -και φαίνεται-, ενώ έχει ένα από τα ωραιότερα βιβλιοπωλεία στα Χανιά, ένας χώρος που αν μπεις μέσα, χάνεσαι στις μυρωδιές, στις εικόνες και στην φωτεινότητά του.
Και περνάμε στον φίλο και συγγραφέα Πολυχρόνη Κουτσάκη, που είναι ουσιαστικά η βασική αιτία που βρέθηκα στα Χανιά. Ευχαριστώ, λοιπόν, τον Πολυχρόνη, για την πρόταση-πρόσκλησή του, που παρουσίασε το βιβλίο μου με τρόπο μοναδικό και που συνέβαλλε στο να έχουμε μια εκπληκτική και πολύ ουσιαστική συζήτηση γύρω από αυτά και τα κοινωνικά ζητήματα που πραγματεύεται -και όχι μόνο-, που είναι εκεί και με στηρίζει με κάθε τρόπο. Επιπλέον, τον ευχαριστώ για την μοναδική του φιλοξενία που με σκλάβωσε -και με έχει υποχρεώσει για δύο ζωές-, που φρόντισε να περάσω πολύ όμορφα τις λιγοστές ελεύθερες ώρες μου, αλλά και που είναι τόσο διχασμένη προσωπικότητα. Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε παρέα διαφορετικά.
Ευχαριστώ την λατρεμένη Δέσποινα Γιαννακάκη, σύζυγο του αγαπημένου Πολυχρόνη, που πάντα με στηρίζει, έστω κι αν επί της ουσίας, χθες ήταν η πρώτη μας προσωπική γνωριμία. Η Δέσποινα είναι ένας από τους λόγους που χαίρομαι που υπάρχει το Facebook, γιατί μου επιτρέπει να έρχομαι σε επαφή με ορισμένους ανθρώπους που ξεχώρισαν στην καρδιά μου από την πρώτη στιγμή. Την ευχαριστώ που πάντα με παρακολουθεί και με στηρίζει, που γελάει με τα κυνικά αστεία μου, και που με το ζεστό της χαμόγελο και την τεράστια αγκαλιά της με έκανε να νιώσω πως δεν είναι απλά μια φιλοξενούμενη, αλλά μέρος της οικογένειάς της.
Την κυρία Νανώ Κουτσάκη... Τι να πω για τη μαμά του Πολυχρόνη; Η κυρία Νανώ είναι από τους πιο γλυκούς και δοτικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Από την πρώτη μας επαφή, με στηρίζει με κάθε τρόπο που μπορεί και αυτό όχι απλά το εκτιμώ, αλλά με συγκινεί βαθύτατα κάθε φορά. Την ευχαριστώ που πάντα είναι παρούσα σε ό,τι κι αν κάνω, που μου δείχνει τόση αγάπη -που δεν ξέρω καν αν την αξίζω-, και που μεγάλωσε ένα τόσο υπέροχο παιδί. Πρέπει να είναι περήφανη, όπως κι εμείς που τον έχουμε στη ζωή μας.
Ευχαριστώ την πολυαγαπημένη μου φίλη Νίκη Παξιμαδά, που ταλαιπωρήθηκε τόσο πολύ προκειμένου να βρεθεί δίπλα μου και να με στηρίξει, κάνοντας ολόκληρο ταξίδι από το Ηράκλειο μέχρι τα Χανιά. Μπορεί χθες να συναντηθήκαμε πρώτη φορά από κοντά, όμως η Νίκη είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ και αγαπώ, έστω και αν δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο της το δείχνω. Θέλω να ξέρω πως είναι μέσα στην καρδιά μου, πως εκτιμάω όσο κάνει για μένα -ξέρει αυτή-, και πως παρά που χθες ήταν η πρώτη μας συνάντηση, εμείς, στην πραγματικότητα, γνωριζόμαστε χρόνια.
Τα "Χανιώτικα Νέα" πρόβαλαν την παρουσίασή μας με κάθε δυνατό τρόπο και τους χρωστάω δεκάδες ευχαριστώ, αφού και χθες το βράδυ ήταν εκεί για να στηρίξουν την προσπάθειά μας αυτή για ακόμα μία φορά. Το εκτιμώ απεριόριστα και δεν ξεχνώ...
Τέλος, με την ελπίδα πως δεν ξέχασα κάποιον, ευχαριστώ θερμά τη Δέσποινα, υπάλληλο του βιβλιοπωλείου "Librairie", που όχι απλά έχει πάθος με τη δουλειά της, αλλά και με το να κάνει τον καθέναν από εμάς να νιώσει μοναδικός, αλλά και όλο το προσωπικό που ήταν στις επάλξεις για να μας ευχαριστήσουν όλους, μα και όλους εκείνους που βρέθηκαν κοντά μας και με τον δικό του τρόπο ο καθένας, συνέβαλλε ώστε η παρουσίαση αυτή να ολοκληρωτικά και απόλυτα διαλογική, φιλική, παρεΐστικη, ενθουσιώδης, αλλά και ουσιαστική.
Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς, για ακόμα μία φορά, έστω κι αν αυτή η λέξη από μόνη της δεν είναι αρκετή.
